in casu architectuurhistorische waarde:
Als zijnde een gedachteniskapel van 1832. De inscriptie van de bronzen plaat geeft aan dat de kapel opgericht werd door Jacobus Dehouck (een Reningse werkman) voor zichzelf en zijn overleden familieleden en wat het doel daarvan was. Het betreft één van de oudst bewaarde kapellen op het grondgebied van Lo-Reninge, waar de meeste kapellen uit het laatste kwart van de 19de eeuw of het eerste kwart van de 20ste eeuw dateren.
De wegkapel van 1832 wordt gekenmerkt door verzorgd baksteenmetselwerk confer de aandaken met vlechtingen (bewaard in de achtergevel). Voorts heeft deze wegkapel een uitzonderlijke structuur: het kozijndeurtje in de linker zijgevel diende vermoedelijk om het altaar te onderhouden en te versiern. In de erg sobere interieuraankleding met houten altaar trekt de merkwaardige beschildering met boom in pot van het kozijndeurtje de aandacht.

Dit type wegkapellen behoort tot het kwetsbare kleine culturele en historische erfgoed, het is een tastbare getuige van een christelijke devotie en geloofsovertuiging en aldus verbonden met een cultuurhistorische traditie.

Als zijnde een gedachteniskapel voor Jacobus Dehouck, een Reningse werkman, en zijn overleden familieleden. De inscriptie op de bronzen gevelplaat geeft een inzicht over het tot stand komen van dergelijke gedachteniskapellen.
De wegkapel en in het bijzonder de inscriptie roept een wereld op waarin de gebedspraktijk en de gedachte aan het hiernamaals alomtegenwoordig was. Tevens geeft de tekst een inzicht in een eigendomsstructuur en hoe deze moest borg staan voor het onderhoud van de kapel.