Het fabrieksgebouw van Usines de Stordeur heeft historische waarde als laatste getuige van deze monumentale en beeldbepalende maisverwerkende fabriek langsheen de Leuvense Vaart. De Usines de Stordeur is één van de grote namen in de 19de- en 20ste-eeuwse industriële geschiedenis van België. De fabriek heeft verder een sterke lokale historische verankering vanwege zijn verbondenheid met de Leuvense oevers langs de Vaart. De fabriek vertelt mee het verhaal van de opkomst en de teloorgang van deze grondstofverwerkende industrie in de stad Leuven.

Het gebouw van de Usines de Stordeur is een zeldzame getuige van de 19de- en 20ste-eeuwse industriële ontwikkelingen langs de Leuvense Vaart. In de loop van de 20ste en 21ste eeuw werden tal van de eerder dominerende grondstofverwerkende fabrieksgebouwen gesloopt en vervangen door andere gebouwtypologieën en industrie.

Het gebouw van de Usines de Stordeur gaat ook vandaag nog in interactie met de oorspronkelijke (locatiebepalende) omgeving van de initiële fabriek. Het spoor en de Vaart zijn ook vandaag nog aanwezig en gaan een visuele relatie aan met het gebouw. De directe omgeving heeft nog steeds een industrieel karakter, hoewel op een hedendaagse wijze.

Het fabrieksgebouw van Usines de Stordeur heeft architecturale erfgoedwaarde vanwege de verfijnd vormgegeven, maar als industriële architectuur herkenbare esthetiek die kenmerkend is voor het gebouw maar evenzeer eigen was aan de volledige fabriekssite van UDS. De site werd gebouwd vanaf 1913, het betreffende gebouw in de jaren 1920, en werd opgetrokken in een architectuur die eigen is aan de functie van het gebouw, opgeladen met eigentijdse maar toch ook traditionele architecturale motieven (sluitstenen, cordonlijsten, rondboogvormige spaarvelden, gedetailleerd baksteenmetselwerk, geprononceerde kroonlijst met kanteelachtige hoofding,...).

Het gebouw van de Usines de Stordeur geeft uitdrukking aan zijn 20^ste-eeuwse industriële functie, enerzijds door de ligging (tussen spoorweg en Vaart) alsook door de architectuur (fijn vormgegeven industriële esthetiek en gevelopbouw).

Het bovengrondse gebouw en de ondergrondse werk- en technische ruimtes die bewaard bleven onder de inmiddels gesloopte gebouwen van de Raffinerie zijn zeer herkenbaar als fabrieksarchitectuur en getuigen in hun opbouw en typologie van het productieproces en de industriële activiteiten in de Raffinerie enerzijds en op de site de Stordeur anderzijds. Dat in de kelders nog een aantal (stook?)installaties bewaard bleven, nodig voor het raffineren van de maïs- en lijnolie die op de site vervaardigd werd, vormen een aanzienlijke versterking van de industrieel-archeologische waarde van de gebouwen en de site.