De architecturale en de ruimtelijk structurerende erfgoedwaarde schuilt in het totaalontwerp dat de Antwerpse architect Frans De Groodt (1912-2009) maakte voor de bejaardenwijk Wijk Ouderenvreugd. De historiserende architectuur waarbij witbakstenen, kleinschalige woningen onder rode pannen daken worden geschikt rondom sterk vergroende, gemeenschappelijke binnenhoven met centraal het gemeenschapslokaal, maakt van Wijk Ouderenvreugd een wijk met een sterk homogeen begijnhofkarakter. De uitwerking van het openbaar domein ondersteunt het wijkgevoel. De Groodt’s voorkeur voor het regionalisme in de eerste decennia van zijn carrière alsook stedenbouwkundige gevoeligheid komen in het ontwerp tot uiting. Dit ontwerp is eerder uniek in Leuven gezien de referentie naar de begijnhoftypologie, en wijkt af van de op dat moment gangbare tuinwijktypologie. Ondanks interne wijzigingen en wijzigingen aan het exterieur (o.a. het schrijnwerk), bleef het oorspronkelijk architecturaal en stedenbouwkundig ontwerp nog duidelijk leesbaar.

Door de uitdrukkelijke samenhang in ontwerp (architectuur, beplanting en bestrating) en vanwege de opbouw van de wijk, vormt het geheel een duidelijke ensemble.