De villa in interbellumstijl heeft architecturale erfgoedwaarde vanwege het verfijnde, doch sobere ontwerp uit 1931. Het gebouw verleend zijn architecturale kwaliteit aan de dynamiek in volumes (hoofd- en nevenvolumes), het dakenspel (zadeldaken, schilddaken, wolfsdak, tentdaken,...), geharmoniseerd door éénzelfde (op heden witgeschilderde) gevelsteen, dakafwerking, plint en buitenschrijnwerk. Het nog bewaarde originele buitenschrijnwerk van de voordeur, vensters alsook kroonlijst is sterk bepalend voor deze architecturale waarde. Deze architectuurtaal gaf de vermoedelijke directeurswoning zijn uitstraling.

De grote, boomrijke tuin met tuinmuur, hekpijlers en smeedijzeren poorttoegangen vormt tezamen met de villa een ensemble.

De villa heeft historische en contextwaarde als directeurswoning of woning voor het hogere kaderpersoneel verbonden aan de fabriek voor wandbetegeling Usines de la Dyle die zich in de 20^ste eeuw tussen de huidige Nieuwe Bornestraat, de Halloboomstraat en het kanaal Leuven-Dijle ontwikkelde. Deze industrie langs de Vaart is tekenend voor Wilsele en Leuven in zijn geheel. In die zin gaat de villa, een laatste restant van de 20^ste-eeuwse industriële ontwikkeling op deze plaats een belangrijke relatie aan met de directe omgeving (de Leuvense Vaart).