De behouden ronde gecementeerde waterput, de meidoorn-, ligustrum- en beukehagen, alsook de beschutting tegen de westenwind door linden en eikenboom zijn eveneens traditionele exponenten van de landbouwactiviteit.

De hoeve werd opgetrokken in de tweede helft van de negentiende of bij het begin van de twintigste eeuw, daar ze niet voorkomt in de Atlas van de Buurtwegen (1845).

in casu architectuurhistorische waarde: De vrij gaaf bewaarde hoeve is een zeldzaam geworden voorbeeld van vakwerkbouw in de Limburgse Kempen. Het stijl- en regelwerk met grotendeels lemen vullingen van het langgestrekte element, met de ‘klassieke’ ordonnantie: dwarsschuur-stal-woonhuis, bleef quasi ongeschonden bewaard. De constructie werd aangebracht op een gepikte bakstenen stoel, die beter dan hout bestand is tegen opstijgend vocht. Het zadeldak heeft nog de oude Vlaamse pannen. Ook bij het noordoostelijk gelegen dienstgebouw bleven sporen van vakwerk behouden. Het huidige duivenhok werd daarentegen in cementsteen opgetrokken en werd met een typische rechte muizentand afgelijnd.