historische en historische, in casu architectuurhistorische waarde:
De hoeve vertoont zichtbaar de sporen van een bouwevolutie vanaf de 17de eeuw: het linkerdeel van de straatvleugel, alsook het woonhuis en de schuur zijn volumetrisch als de oude kern te identificeren, waarbij elementen als bolkozijnen, hoekblokken en dakhelling getuigen van de historiciteit. Deze kern wordt weergegeven vanaf de Ferrariskaart (1771-77), waarop ook de rechtse stalvleugel wordt afgebeeld, die echter grondiger dan de andere vleugels in de late 18de tot vroege 19de eeuw werd verbouwd, getuige waarvan de bewaarde rechthoekige muuropeningen in vlakke kalkstenen omlijsting, die ook in de andere vleugels zijn ingebracht. In 19de eeuw evolueerde de hoeve tot volwaardig gesloten; de toegevoegde delen zijn aan de hand van duidelijk zichtbare bouwnaden te identificeren. Onder de hoevecomponenten zijn de schuur (met gaaf bewaarde spantconstructie en typische centrale doorgang), het achterste deel van de rechter-stalvleugel (met een systeem van ondersteunende gordelbogen), het woonhuis (met granitovloer in het grote gelijkvloerse salon links) en de inrijpoort (met duiventil) bijzonder vermeldenswaardig.

De hoeve behield de verschillende typerende componenten en een functioneel aansluitend agrarisch kader, waarbij meer in het bijzonder de aan het woonhuis grenzende, omhaagde herenboerentuin op de hoek tussen Jesserenstraat en de Weg naar Gors-Opleeuw, dient te worden vermeld. Het geheel is beeldbepalend ingeplant in de oude dorpskern, in de onmiddellijke nabijheid van de dorpskerk.