De partiële bescherming (K.B. 25.03.1938) gaat voorbij aan de betekenis van het monument als historisch gegroeid geheel, waarbij de samenstellende componenten in hun stilistische verscheidenheid bepalend zijn voor typologie, structureel volumetrische opbouw en ruimtelijkheid van het kerkgebouw. Architectuurhistorisch vormt de in baksteen en zandhoudende kalksteen opgetrokken Sint-Laurentiuskerk een interessant voorbeeld van een grootdeels in gotische stijl (13de en 16de eeuw) opgebouwde kruiskerk met pseudobasilicale opstand, die in 1834 werd uitgebreid met een sober, neoclassicistisch driebeukig schip naar ontwerp van provinciaal architect Louis Spaak (1803-1893).

Inwendig resulteerden de ingrepen van Spaak uit 1834 in een ruime en evenwichtig geproportioneerde, bepleisterde en witgeschilderde driebeukige ruimte, gearticuleerd door rondboogarcades op Toscaanse zuilen en pseudokruisgewelven, het geheel gestoffeerd met een rijk, overwegend 17de- en 19de-eeuws meubilair en brandglasramen van het bekende Brugse atelier van Louis Grossé (1840-1929).