Volgens de kadastrale mutatieschetsen dateert het vakwerkgedeelte van het langgestrekte hoevetje van ten laatste 1918. Derhalve mag het beschouwd worden als een laat exemplaar van vakwerkbouw, waarvan in Limburg voorbeelden aangetroffen worden tot circa 1930.

in casu architectuurhistorische waarde: Het langgestrekte vakwerkhoevetje onder zadeldak met Vlaamse pannen heeft de structurele elementen en indeling van het vakwerkgebouw behouden. De gevels bestaan uit blauwgekalkt stijl- en regelwerk met lemen vullingen op een lage bakstenen stoel en gepikte plint. Belangrijke, te bewaren elementen zijn verder de authentieke woonhuis-stal ordonnantie, de traditionele indeling van het woonhuis met een centrale haard, evenals de waterput met betonnen bovenbouw op het achtererf.

De authentieke ordonnantie van het hoevetje getuigt van de jarenlange agrarische activiteit, wat nog benadrukt wordt door de ligging in agrarisch gebied.