Een pastorie gebouwd in opdracht van de abdij van Vorst die er sinds 1166 het altaar en begevingsrecht bezat. Het complex is het resultaat van verschillende, niet exact te dateren bouwcampagnes en bezit een 17de-eeuwse kern, werd in 1759 wellicht ten gevolge van een brand ingrijpend verbouwd en kreeg in de loop van de 19de eeuw zijn huidige voorkomen.

Een overwegend uit de 18de en 19de eeuw daterend complex, in de sobere baksteenarchitectuur, eigen aan de streek, waarvan de typologie teruggrijpt naar het midden van de 18de eeuw: een L-vormig, twee bouwlagen tellend woonhuis, voorafgegaan door een bescheiden poortgebouw met arduinen rondboogpoort, het geheel ingeplant te midden van een nog grotendeels ommuurde tuin. De binneninrichting bevat zowel 18de als 19de-eeuwse decoratieve elementen waaronder schouwmantels en stucplafonds.