Omwille van de historische en documentaire waarde als materiële getuigen van de opkomst en massale verspreiding van de druivencultuur ten zuiden van Brussel, met het interbellum als hoogtepunt, en van de ingrijpende maatschappelijke en economische verschuivingen die hiermee gepaard gingen. Beide woningtypes illustreren niet alleen de nieuw verworven status en de burgerlijke mentaliteit van de serrist, maar ook de architecturale evolutie uit die periode.
De villa Charlier (1924), een realisatie van de Hoeilaartse architect Charles Mariën (1879-1947) wiens decoratieve, pittoreske stijl, sterk beïnvloed door de Amsterdamse School, in de streek een massale verspreiding kende is tekenend voor de tweede bouwperiode (1920-1940). Deze driegevelvilla getuigt van een meer dynamisch concept waarbij het kubieke volume wordt verlevendigd door architecturale elementen, zoals portieken, erker en balkon, en een overvloedige decoratieve toepassing van hout.