Beschermd monument

Hof Ten Broecke

Beschermd monument van 14-07-2004 tot heden
ID: 9237   URI: https://id.erfgoed.net/aanduidingsobjecten/9237

Besluiten

Hoeven
definitieve beschermingsbesluiten: 14-07-2004  ID: 4305

Beschrijving

Het Hof Ten Broecke is beschermd als monument.


Waarden

Hof Ten Broecke (de hoeve genaamd 'Ten Broecke' met inbegrip van het erf met toegangspoortje, de oude molenvijver, het aanpalend deel van de Molenbeek met oevers en flankerende bomenrij, de aangrenzende gekasseide toegangsweg met twee bruggen, het watermolenhuis met strekdam, woelkom, drie bijhorende linden en het sluiswerk (met uitsluiting van de recente bedrijfsgebouwen) is beschermd als monument omwille van het algemeen belang gevormd door de:

artistieke waarde

De grote hoeve 'Ten Broecke' is als site met walgrachten en voormalig foncier van de gelijknamige heerlijkheid, die minstens opklimt tot het derde kwart van de 16de eeuw, cultuurhistorisch een belangwekkende getuige voor de landelijke bewoningsgeschiedenis in de regio. Expliciete materiële resten van deze historische oorsprong zijn onder meer de terp en oude overwelfde kelders waarop in 1729 de kern van de huidige woning werd opgericht, het toegangspoortje ter hoogte van oude toegang, de omgrachting gevormd door het deel van de Molenbeek met zijn twee gemetste bruggen en de aanpalende oude spaarvijver. Architectuurhistorisch is het 1844 gedateerd boerenhuis typologisch en stilistisch representatief voor de midden 19de-eeuwse grote hoevebouw in de Vlaamse Ardennen: de accentuerende neoclassicistische deuromlijstingen en de rij halfronde kleine bovenvensters zijn bijzonder karakteristiek. Naast de overwelfde kelderverdieping en het indrukwekkend gave dakgebinte verlenen andere authentieke interieurelementen de woning een zeldzaam karakter. De imposante 19de-eeuwse bakstenen bedrijfsgebouwen met hun constructief merkwaardige aspecten zoals de kelders, vormen ook historisch en functioneel een eenheid met het boerenerf binnen een waardevol cultuurlandschappelijk kader. De hoeve 'Ten Broecke' is een exemplarisch materiële getuige van een pre-industriële watermolensite in de Vlaamse Ardennen waarvan reeds melding in 1574. Het 1870 gedateerde bakstenen watermolenhuis, op de plaats van en wellicht met constructieve elementen van het oudere watermolenhuis, is typologisch waardevol als voorbeeld van een alleenstaand watermolenhuis vergezeld van een strekdam, woelkom, oude spaarvijver en sluizenstelsel aan de Molenbeek. Zowel historisch, landschappelijk als visueel vormt het watermolenhuis een onderdeel van het vroeger foncier van de heerlijkheid Ten Broecke, geëvolueerd tot de bijhorende deels door de Molenbeek begrensde historische hoeve. De watermolensite als geheel is een zeldzame, goed bewaarde en representatieve illustratie van de feodale structuur en context waarbinnen watermolens werden opgericht en functioneerden.

historische waarde

De grote hoeve 'Ten Broecke' is als site met walgrachten en voormalig foncier van de gelijknamige heerlijkheid, die minstens opklimt tot het derde kwart van de 16de eeuw, cultuurhistorisch een belangwekkende getuige voor de landelijke bewoningsgeschiedenis in de regio. Expliciete materiële resten van deze historische oorsprong zijn onder meer de terp en oude overwelfde kelders waarop in 1729 de kern van de huidige woning werd opgericht, het toegangspoortje ter hoogte van oude toegang, de omgrachting gevormd door het deel van de Molenbeek met zijn twee gemetste bruggen en de aanpalende oude spaarvijver. Architectuurhistorisch is het 1844 gedateerd boerenhuis typologisch en stilistisch representatief voor de midden 19de-eeuwse grote hoevebouw in de Vlaamse Ardennen: de accentuerende neoclassicistische deuromlijstingen en de rij halfronde kleine bovenvensters zijn bijzonder karakteristiek. Naast de overwelfde kelderverdieping en het indrukwekkend gave dakgebinte verlenen andere authentieke interieurelementen de woning een zeldzaam karakter. De imposante 19de-eeuwse bakstenen bedrijfsgebouwen met hun constructief merkwaardige aspecten zoals de kelders, vormen ook historisch en functioneel een eenheid met het boerenerf binnen een waardevol cultuurlandschappelijk kader. De hoeve 'Ten Broecke' is een exemplarisch materiële getuige van een pre-industriële watermolensite in de Vlaamse Ardennen waarvan reeds melding in 1574. Het 1870 gedateerde bakstenen watermolenhuis, op de plaats van en wellicht met constructieve elementen van het oudere watermolenhuis, is typologisch waardevol als voorbeeld van een alleenstaand watermolenhuis vergezeld van een strekdam, woelkom, oude spaarvijver en sluizenstelsel aan de Molenbeek. Zowel historisch, landschappelijk als visueel vormt het watermolenhuis een onderdeel van het vroeger foncier van de heerlijkheid Ten Broecke, geëvolueerd tot de bijhorende deels door de Molenbeek begrensde historische hoeve. De watermolensite als geheel is een zeldzame, goed bewaarde en representatieve illustratie van de feodale structuur en context waarbinnen watermolens werden opgericht en functioneerden.

industrieel-archeologische waarde

De grote hoeve 'Ten Broecke' is als site met walgrachten en voormalig foncier van de gelijknamige heerlijkheid, die minstens opklimt tot het derde kwart van de 16de eeuw, cultuurhistorisch een belangwekkende getuige voor de landelijke bewoningsgeschiedenis in de regio. Expliciete materiële resten van deze historische oorsprong zijn onder meer de terp en oude overwelfde kelders waarop in 1729 de kern van de huidige woning werd opgericht, het toegangspoortje ter hoogte van oude toegang, de omgrachting gevormd door het deel van de Molenbeek met zijn twee gemetste bruggen en de aanpalende oude spaarvijver. Architectuurhistorisch is het 1844 gedateerd boerenhuis typologisch en stilistisch representatief voor de midden 19de-eeuwse grote hoevebouw in de Vlaamse Ardennen: de accentuerende neoclassicistische deuromlijstingen en de rij halfronde kleine bovenvensters zijn bijzonder karakteristiek. Naast de overwelfde kelderverdieping en het indrukwekkend gave dakgebinte verlenen andere authentieke interieurelementen de woning een zeldzaam karakter. De imposante 19de-eeuwse bakstenen bedrijfsgebouwen met hun constructief merkwaardige aspecten zoals de kelders, vormen ook historisch en functioneel een eenheid met het boerenerf binnen een waardevol cultuurlandschappelijk kader. De hoeve 'Ten Broecke' is een exemplarisch materiële getuige van een pre-industriële watermolensite in de Vlaamse Ardennen waarvan reeds melding in 1574. Het 1870 gedateerde bakstenen watermolenhuis, op de plaats van en wellicht met constructieve elementen van het oudere watermolenhuis, is typologisch waardevol als voorbeeld van een alleenstaand watermolenhuis vergezeld van een strekdam, woelkom, oude spaarvijver en sluizenstelsel aan de Molenbeek. Zowel historisch, landschappelijk als visueel vormt het watermolenhuis een onderdeel van het vroeger foncier van de heerlijkheid Ten Broecke, geëvolueerd tot de bijhorende deels door de Molenbeek begrensde historische hoeve. De watermolensite als geheel is een zeldzame, goed bewaarde en representatieve illustratie van de feodale structuur en context waarbinnen watermolens werden opgericht en functioneerden.

Aanduiding van

Is de bescherming van

Hof Ten Broecke

Kapoenstraat 18 (Kluisbergen)
De grote hoeve 'Ten Broecke' is een site met walgrachten, als foncier horend bij de gelijknamige heerlijkheid, die minstens opklimt tot het derde kwart van de 16de eeuw. Het boerenhuis, gedateerd 1844, is representatief voor de midden 19de-eeuwse grote hoevebouw in de Vlaamse Ardennen.