Het voormalig paviljoen uit 1879 werd kadastraal geregistreerd als lusthof en groeide uit in de eerste helft van de twintigste eeuw tot een woning in neoclassicistische stijl met ruime, beboste tuin. Zowel het woonhuis als de tuin, voorzien van een ommuring en toegangspoort langs de Tuinstraat, gaan terug op dit voormalige lusthof en zijn als dusdanig herkenbaar.

Historiek

In 1871 verkocht Maria-Josepha Troye een stuk bouwland aan Ludovicus Cornelius Hyacinthus Devos, in het kadaster benoemd als gérant te Leuven. Het is deze Lodewijk Devos die in 1877 op het perceel grenzend aan de huidige Leopold Decouxlaan 16 arbeiderswoningen liet bouwen aan weerszijden van een nieuw geregistreerd en doodlopend straatje, de huidige Tuinstraat. Deze weg maakte letterlijk het pad vrij voor de bouw van een paviljoen met lusthof door Lodewijk Devos, twee jaar later, op het achterliggende perceel. In 1892 bouwde Lodewijk Devos eveneens een hovenierswoning op het noordelijk aansluitend perceel.
Het paviljoen uit 1879 leunde aan tegen de westelijke grens van het perceel, ter hoogte van het huidige gebouw op deze locatie, en had een vierkante footprint. Het perceel wordt in het kadaster omgeven door een ommuring wat doet vermoeden dat ook de huidige muur met toegangspoort langs de Tuinstraat uit deze bouwfase dateert. In 1913 werd het goed eigendom van Jan en Elisabeth Stroobants die het paviljoen, volgens het kadaster nog steeds voorzien van een lusthof, vergrootten. Het gebouw kreeg een rechthoekige footprint parallel met de perceelsgrens. In 1946 werd de woning, op dat moment in eigendom van Thomas Berckmans en benoemd als ‘huis’ in het kadaster, opnieuw vergroot door middel van een uitsprong ter hoogte van de voorzijde, gericht naar de tuin. Op dat moment lijkt de footprint overeen te komen met het huidige volume.

Beschrijving

Het goed situeert zich op een rechthoekig perceel met korte zijde en voorzien van een bakstenen ommuring uitgevend op Roeselbergdal. Het perceel ligt volledig ingesloten door de omliggende bebouwing en is bereikbaar vanuit de Tuinstraat. Hier sluit de omheiningsmuur het goed af van de straat. De muur is op deze locatie deels voorzien van afwisselend rode en gesinterde baksteen, wat zich doortrekt in de twee muurpijlers onder dekstenen die een zwarte smeedijzeren poort insluiten.
De bebouwing situeert zich sinds de eerste fase (een paviljoen in 1879) in de westelijke hoek van het perceel, waar het oosten eerder sterk bebost is. Het gebouw kende drie bouwfasen, maar ondanks lijkt de architectuur uniform. Het gebouw draagt kenmerken van het neoclassicisme in zich, onder meer door de erg sobere en symmetrische gevelopbouw van drie bouwlagen en vijf traveeën. De centrale travee werd voorzien van een erker (mogelijk de uitbreiding uit 1946) met op de verdiepingen twee balkons. Deze travee bevindt zich onder een zadeldak met rode pannen dat verhoogd is ten opzichte van de flankerende traveeën onder lessenaarsdaken, eveneens met rode pannen. Pilasters zorgen voor een ritmische scheiding tussen elke travee. De geriemde vensteropeningen liggen per travee in elkaars verlengde, waarbij de uiterste traveeën (mogelijk de uitbreiding uit 1913) op de verdieping voorzien zijn van een oculus. De zijgevels lijken eveneens sober uitgewerkt door middel van rechthoekige vensteropeningen op de gelijkvloerse verdieping. De zichtbare gevels zijn opgetrokken in witgeschilderd baksteenmetselwerk, met sierlijsten onder de kroonlijsten. Deze kroonlijsten zijn voorzien van erg verfijnde bebording met een uitgesneden motief. Het schrijnwerk is vernieuwd.