In de keuze van de beplanting volgde Fuchs het model van de gebroeders Bühler uit de Elzas. Beeldbepalende boomgroepen zijn samengesteld uit één soort, voor de schermbomen is een gemengde en qua bladkleur gevarieerde selectie toegepast en voor de positiebomen viel de keuze op naaldhoutsoorten. Naast de Libanonceder bleven nog enkele zilveresdoorns (Acer saccharinum) uit de aanlegperiode van Fuchs bewaard. In het park komt ook nog wortelopslag van iep voor. Bewaarde boomgaard.

In 1873 door Louis Fuchs voor de Graven de Kerchove de Denterghem ontworpen kasteelpark in laat landschappelijke stijl.

In de buurt van Lochristi ligt het kasteeldomein van Beervelde. Het domein wordt in het noorden door de spoorlijn begrensd, in het zuiden door het dorp Beervelde, in het oosten door de Beerveldse Baan en in het westen grenst het domein aan akkers.

Op de Ferrariskaart (ca. 1775) wordt het omwalde landhuis bij de kapel van Beervelde ‘Chateau Hooghof’ genoemd. Mogelijks heeft de karteerder de naam van het opperhof aan het domein gegeven en is dit dus een foute benaming. In geen enkel ander document van die tijd komt die naam terug. Deze foutieve benaming werd in tal van andere documenten overgenomen. Het domein werd gewoonlijk als ‘het Goed bij de Kapel’ of later als ‘Oud Beirvelde’ en ‘Kasteel Oud-Beirvelde’ aangeduid. Een adelijke familie die een belangrijke rol speelde in het Gentse en de nationale politiek bouwde er in 1873 een kasteel en legde errond een park aan.

Onder het Ancien Regime was Beervelde een wijk in de heerlijkheid Destelbergen. De Gentse Sint- Pietersabdij was eigenaar van de heerlijkheid en de abt wereldlijke heer van Destelbergen. De abdij had bepaalde rechten op de gronden die ze niet in volledige eigendom had. In de boekhouding van de abdij kan zo de eigendomsgeschiedenis van het domein gereconstrueerd worden vanaf 1500. Een deel van het huidige park beslaat het ‘Goed bij de Kapel’. Volgens oude geschriften lag het ‘Goed bij de Kapel’ ongeveer rond de omwalde motte met opperhof en neerhof met een eikendreef. Het domein werd toen begrensd door de Lede in het noorden en het dorp Beervelde in het zuiden. Van de spoorweg was toen nog geen sprake in de 17de eeuw, maar ook de Beerveldse Baan is van latere datum. Als oostgrens van het goed wordt in 1799 de inmiddels verdwenen abelendreef genoemd die nagenoeg evenwijdig met, maar een 130 meter meer naar het oosten liep van de huidige Beerveldse Baan. In 1583 wordt een omwalde herenwoning aan het einde van de dreef op deze site vermeld. In 1650 werd beslag gelegd op het goed, de omwalde motte met opperhof, neerhof en dreef, en alle bijhorende, meest verpachte gronden omdat de heer zijn leningen niet betaalde. Het domein veranderde verschillende malen van eigenaar en lag er steeds bouwvalliger bij.

Op het einde van de 19e eeuw liet de nieuwe eigenaar, graaf Charles de Kerchove de Dentergehem, naast het bouwvallige kasteeltje een nieuw en groter oprichten naar een ontwerp van Bureau. Fuchs kreeg de opdracht de velden en bossen rond het kasteel om te vormen tot een park. Dit was geen gemakkelijke opgave daar het stuk land dat hij daarvoor ter beschikking kreeg geklemd zat tussen het dorp Beervelde, de weg naar het naburige Lochristi, de nieuwe steenweg naar Zaffelare (de huidige Beerveldse Baan) en de spoorlijn Gent- Antwerpen. De familie de Kerchove waren botanici en dit drukt zijn stempel op de aanleg van het park. Het kasteel van Beervelde had de tweede wereldoorlog, zij het beschadigd, overleefd. Maar zoals vele andere kastelen zou het de moderne tijden niet overleven. Het had een enorm volume van bijna 10 000 m3. Door de pittoreske stijl waarin het gebouwd was, was het onderhoud zeer duur. Na de oorlog werd het kasteel afgebroken en in 1950 bouwde men op de grondvesten een voornaam, praktischer landhuis.

Het park van Beervelde is aangelegd in romantische landschapsstijl met een formele tuin bezuiden het kasteel. Met gebouwen, reliëf, bomen, boomgroepen, bos, weiden en water is op een oppervlakte van 20 ha een samenhangend park met enkele sublieme vergezichten gecreëerd. De arbeidsintensieve formele tuin tussen kasteel en dorp is verdwenen. De aanleg van deze tuin was gebaseerd op de gulden snede. De algemene vorm van een verdiepte parterre met de klassieke halfcirkelvormige beëindiging in het zuiden is nog aanwezig. De ingang van het park wordt geflankeerd door twee romantische gebouwtjes in een mengvorm van neogotiek en neo-Vlaamse renaissance. De door bruine beuken omzoomde oprijlaan leidt de bezoeker in het park. De dreef is het oudst bewaarde landschappelijke element van het park. We weten dat zij reeds in 1583 bestond en rechtstreeks leidde naar de omwalde motte met het buitenhuis; in de 17de en 18de eeuw was de dreef beplant met eiken. In 1873 heeft men bepaalde bomen zoals de olmen van de dreef, behouden. Rond 1930 werden de olmen vervangen door de huidige bruine beuken. Door een kunstgreep lijkt de dreef nog langer dan ze in werkelijkheid is: de afstand tussen de bomen verkleint naarmate men verder in het park doordringt. De hooggeplaatste belvédère wordt geaccentueerd door het eveneens diagonaal lopende onregelmatige meer. Door zijn aanleg wekt dit meer, dat begin- noch eindpunt heeft, de illusie van een kronkelende rivier te zijn. In het park ligt een ijskelder, de grot ervoor heeft de tand des tijds niet doorstaan. Ten oosten van het kasteel ligt de voormalige moestuin, oude boomgaard en afgebroken serres. Hier liggen ook de koetshuizen, koeien- en paardestallen en dienstgebouwen.

Zogenaamd "Kasteel van Beervelde", voorheen zogenaamd "Hooghof". Huidig kasteel (gewitte villa) met bijgebouwen in park met vijver, begrensd door de Beerveldse Baan (ten oosten), de spoorlijn Gent-Antwerpen (ten noorden), de Toverstraat en een beek (ten westen).

Historiek

De nog bestaande rechte toegangsdreef vanaf de ingang, vanouds in het verlengde van de Kasteelstraat, leidde vroeger naar het omgrachte oude kasteel van Beervelde, volgens de Ferrariskaart (1771-78) het zogenaamde "Hooghof". Dit oude kasteel met samengestelde omgrachting afgebeeld in A. Sanderus' Flandria Illustrata (1641) behoorde toe aan de baanderheren van Rode. Vermoedelijk ging het om een 16de-eeuws kasteel met vierkante toren, een stenen en houten toegangsbrug vergezeld van een warande en Engelse lusttuin. In de 19de eeuw beschreven als een vervallen en onbewoonde buitenplaats waar de Gentse familie de Loose een oranjerie bezat die een kostbare verzameling planten bevatte. Door huwelijk ging het kasteelgoed eerst van de Loose over in handen van de familie de Limon en nadien, eveneens door huwelijk, werd het goed eigendom van de adellijke familie de Kerchove de Denterghem. De opeenvolgende generaties van deze familie lieten zich opmerken door hun politieke loopbaan onder meer als burgemeester van Gent, en door hun hofbouwkundige belangstelling, kennis en initiatieven, onder meer als voorzitter van de Gentse Floraliën. Graaf Charles de Kerchove de Denterghem liet het oude kasteel slopen, de walgrachten dempen en ten westen ervan een nieuw kasteel bouwen in 1870-1873 naar ontwerp van architect T. Bureau. Een nieuw park met vijver werd als een soort arboretum aangelegd naar ontwerp van 1873 door tuinarchitect L. Fuchs. Rond het kasteel was een geometrische Franse tuin voorzien, de rest van het park werd echter opgevat als een romantische Engelse landschapstuin met een afwisseling van boomgroepen, grasvelden en waterpartijen en voorzien van bochtige paden. Het groots opgevatte bak- en natuurstenen kasteel was opgetrokken in eclectische stijl met gotische inslag en bezat vorstelijke allures onder meer door de torens en het terras met toegangstrappen. Omwille van de oorlogsschade en het te grote bouwvolume werd dit kasteel circa 1946 gesloopt gevolgd door de bouw circa 1950 van een gewitte villa (nummer 75), naar ontwerp van architect Pierre Agie de Selsaeten op de grondvesten van het kasteel met behoud van het oude souterrain, de toegangstrappen en de terrassen.

In 1966 vatte graaf Charles de Kerchove de Denterghem het plan op om de oude keldergangen van het kasteel in te richten als recreatieruimte voor zijn zonen en gaf hij aan kunstschilder Roger Raveel de opdracht voornoemde ruimte met muurschilderingen te decoreren. Raveel deed een beroep op de medewerking van drie jongere maar schilderkunstig aan hem verwante kunstenaars, namelijk de Vlamingen Raoul De Keyser en Etienne Elias en de Nederlander Reinier Lucassen. De keldergangen omvatten een inkomhal, een tussenkamertje, een trapruimte, twee korte smalle gangen en een langere en bredere gang of de doodlopende hoofdgang. Enerzijds werd de bestaande ruimte door het invoegen van enkele nieuwe wanden getransformeerd maar anderzijds werd besloten aanwezige elementen zoals deuren, stopcontacten, buizen en zelfs schaduwen te integreren in het project. Picturale middelen eigen aan Raveels "Nieuwe Visie" zoals het aanbrengen van reële voorwerpen, spiegels, het schilderen van trompe-l'oeil effecten, abstracties en zijn voorkeur voor de alledaagse werkelijkheid vinden hier volop toepassing. Dit internationaal befaamd collectief kunstwerk wordt beschouwd als een unieke realisatie wet betreft samenwerking van diverse hedendaagse kunstenaars. De meest vermeldenswaardige grote onderdelen van de schilderingen zijn: de inkomhal met het levensgroot portret van de grafelijke familie; de trapruimte met onder de trap een badruimte geschilderd door Elias verwijzend naar het vele sanitair in het kasteel; het tussenkamertje met de zelfportretten van de vier kunstenaars en het opschrift "In september-oktober 1966 en in het voorjaar 1967 werden in opdracht van graaf Charles de Kerchove de Denterghem deze gangen tot kunstwerk gemaakt door Roger Raveel met medewerking van Raoul De Keyser, Elias, Lucassen."; de hoofdgang met een moderne versie van "Het Lam Gods".

Portierswoningen

Nummers 71 en 77. Twee aan de straat gebouwde voormalige portierswoningen. Ingeplant aan weerszijden van het gebogen gekasseid voorpleintje dat de toegangsdreef voorafgaat, deels afgesloten door een gebogen ijzeren hek met centrale toegang tussen gekoppelde bak- en natuurstenen hekpijlers. Twee verschillend uitgewerkte bak- en natuurstenen hoekhuizen met eclectische inslag, gebouwd tegelijkertijd met het kasteel van Charles de Kerchove de Denterghem in 1870-1873. Nummer 71 van twee bouwlagen met links aansluitende gekanteelde gevelpoort. Twee puntgevels onder dakoverstek met decoratief uitgesneden houten windborden en ijzeren topbekroning. Voorts als opvallend te vermelden bouwelementen: ronde uitkragende hoektoren en verzorgde rechthoekige houten erker op houten schoren. Nummer 77 met één bouwlaag en eveneens met puntgevels. Donjonachtige aansluitende torengeleding met uitkragende consolenrij onder de daklijst, voorheen met leien torenspits, heden plat dak. Gesculpteerde gevelsteen met wapenschild van de familie de Limon en de Kerchove de Denterghem boven de deur. Erkervormig uitgebouwd benedenvenster aan de straatkant.

Aanhorigheden van het kasteel

Toverstraat nummer 3-5. Aan de westrand van het kasteelpark, op het eind van de Toverstraat ingeplant U-vormig complex: aanhorigheden van het kasteel omvattende een voormalige modelhoeve met personeelswoning, paardenstallen, koestallen, koetshuizen, zogenaamd "Le Taudis". Architecturaal zeer verzorgd en opvallend ensemble in bak- en natuursteen met monumentale allure, in neotraditionele stijl met gotische inslag en refererend aan de middeleeuwse stadsversterkingen. L-vormig woongedeelte van twee bouwlagen, gedateerd 1873 op een gevelsteen in een muurdam onder een schoorsteen van de noordkant. Leien zadeldaken tussen deels getrapte puntgevels met topbekroning. Puntvormige houten dakkapellen met overstekende uitgesneden top met drielobmotief. Gebogen en rechthoekige vensters evenals de dakkapellen voorzien van glas-in-loodramen. Eveneens verzorgd smeedijzeren beslagwerk en hengsels voor de geel en bruin gestreepte deuren en poorten. Centraal poortgebouw in de oostvleugel met overwelfde gebogen doorrit (twee kruisribgewelven op zes halfzuilen met gesculpteerd knoppenkapiteel). Gekanteelde daklijst met uitkragende ronde hoektorentjes en een conisch versmallende spits bekroond door een ijzeren vorsthek. Voorts een portiek met terras onder loggia met houten leuning in de voorgevel. Noordvleugel gemarkeerd door een achtkantige traptoren met spits voorzien van lantaarn. Paardenstallen met bewaarde hooischelven en houten hokindeling. Troggewelven in de koestallen met ijzeren liggers op ijzeren zuilen voorzien van decoratief uitgewerkte kapitelen. Westelijke erfzijde afgesloten door ijzeren hek tussen begroeide muren.

Ten westen, tegenover de modelhoeve en op het eind van de Toverstraat: ommuurde moestuin met ijzeren toegangshek aan bak- en natuurstenen hekpijlers. Deels bewaarde serres tegen de moestuinmuur evenals een bakstenen stookhuisje onder flauw hellend zinken zadeldak met ronde bakstenen schoorsteenpijp. Voorgevel in vakwerkbouw met centrale vleugeldeur geflankeerd door twee spievensters.

In de noordwest-hoek van het kasteelpark op een heuveltje achter de grote vijver gebouwd achthoekig bak- en natuurstenen tuinpaviljoen van circa 1873; aansluitend terras midden op een lange gebogen pergola. Vroeger aan de vijveroever voorzien van een aanlegsteiger. Neoclassicistisch paviljoentje met pilastergeleding en omlopend gekornist hoofdgestel met attieklijstje. Twee rondboogdeuren en -vensters met booglijsten en groengeverfd houtwerk. Leien koepeldak met verhoogde top rondom versierd met guirlandes en rozetten.

Ongeveer halverwege het oostelijke deel van het park bewaarde ijskelder met gedeeltelijk uitgegraven eivormig gewelf, verdwenen sluisdeuren in de gang. Grotvormig uitgewerkte toegang verstevigd door boomstammen met imitatierotsstructuur tegen de bakstenen voorgevel.

Vijf bruggen over bij de vijver aansluitende grachten: gemetste bruggenhoofden en ijzeren brugbogen en -leuningen met verschillende decoratieve motieven.