Inventaris

Halle (Halle), Gaasbeek, Sint-Kwintens-Lennik, Sint-Martens-Lennik (Lennik), Gooik, Kester, Leerbeek (Pajottegem), Elingen, Pepingen (Pepingen), Oudenaken, Sint-Laureins-Berchem, Sint-Pieters-Leeuw, Vlezenbeek (Sint-Pieters-Leeuw)
Het landschapsbeeld dat kan afgeleid worden uit de Ferrariskaarten (1771-1777) sluit reeds goed aan bij het huidige landschap. De interfluvia werden toen ook reeds gekenmerkt door een open akkerlandschap. Alleen langs de grotere wegen waren er bomenrijen in dit open landschapscompartiment. De valleien vormden langgerekte groene linten, met weiden en enkele bosjes. Van de 10de tot de 13de eeuw greep de mens zeer sterk in in het Pajotse landschap. De ‘grote ontginningen’ zetten bos, heide en moeras om in vruchtbare landbouwgrond. Het kasteel van Gaasbeek vormde het centrum van het Land van Gaasbeek, horend bij hertogdom Brabant. Het kasteel van Gaasbeek werd omstreeks 1235 opgetrokken door de hertogen van Brabant. Het was een op een hoogte ingeplante en volledig omgrachte burcht die weerwerk moest bieden tegen de dreigingen van de graafschappen Vlaanderen en Henegouwen.

Kester (Pajottegem)
L-vormig opgekocht hoevetje uit de 19de eeuw, vermeldenswaardig omwille van de ligging.

Kester (Pajottegem)
Op het erf van het Reepinghens huizeken zijn nog waardevolle sporen van traditionele erfbeplantingen aanwezig. Aan de straatzijde van het vakwerkhuis staan twee op stam gezette meidoorns. Ze zijn uitgegroeid tot klein boompjes met stamomtrekken van 70 en 130 cm, een totale hoogte van 5,5 en 13 meter en een kruin met een doormeter van 5 en 7 meter. Deze traditionele beheersvorm was vooral bedoeld voor het aanmaken van rechte stammetjes, nuttig voor bepaalde toepassingen zoals gerief- of constructiehout.

Kester (Pajottegem), Beert, Bellingen, Bogaarden, Heikruis, Pepingen (Pepingen)
Leemgronden zijn kenmerkend in dit sterk heuvelend landschap ten zuiden van Pepingen, met holle wegen en ruggen tot 70 meter hoog en meer, met verschillende beken die tot het Zennebekken behoren. Naast Bogaarden en Bellingen omvat het afgebakende gebied ook de gehuchten Hoesnaeke, Geiling, Plutsingen, Teleweide en Terheugen. De boerderijen van waaruit in de 18de eeuw het gebied werd uitgebaat, bestaan nog en zijn nog in bedrijf. Bellingen is een landelijke dorp zonder echte kern maar met een aantal Brabantse vierkantshoeves aan de Roskambeek. Het dorpsgezicht is er de laatste 150 jaar nagenoeg niet gewijzigd. Het Moeliebos is een typisch voorbeeld van de bron- en beekbegeleidende bosjes in de leemstreek.

Berghomstraat 13 (Pajottegem)
Lemen aanhorigheid in slechte staat.

Berghomstraat 19 (Pajottegem)
Vierkantshoeve uit de 19de eeuw met gebouwen van baksteen onder zadeldaken gegroepeerd rondom de geplaveide binnenplaats.

Berghomstraat 23 (Pajottegem)
Ruime vierkantshoeve uit de 19de eeuw. Bakstenen gebouwen met zadeldaken rondom de geplaveide binnenplaats.

Bruneaustraat (Pajottegem)
Bakstenen gebouw van 1864 met neoromaanse en neogotische inslag, naar ontwerp van architect V. Raeymaeckers.

Bruneaustraat (Pajottegem)
Alleenstaande langsschuur van baksteen onder zadeldak (pannen), gedateerd 1806 door middel van baksteenkoppen in de geveltop.

Bruneaustraat, Cypriaan Verhavertstraat, Edingsesteenweg, Kesterweg, Voetbergstraat (Pajottegem)
De vicus van Kester is één van meerdere gekende vici in de zandleem-/leemstreek.