Inventaris

Durletstraat 8-10 (Antwerpen)
Voormalig Jongensweeshuis in neo-Vlaamserenaissance-stijl naar een ontwerp door de architecten Léonard en Henri Blomme uit 1876, gebouwd in opdracht van het Bestuur der Burgerlijke Godshuizen in 1879-1883.

Ruytenburgstraat 29 (Antwerpen)
Burgerhuis van vier bouwlagen onder een platte bedaking, opgetrokken in een zakelijk baksteenmodernisme, ontworpen in 1936 door Léon Stynen.

Belseledorp 131-133 (Sint-Niklaas)
Neoclassicistisch herenhuis, gelegen in het domein Groenhof, gebouwd omstreeks 1851-1852 in opdracht van Franciscus Josephus Van Damme, toenmalig burgemeester van Belsele. Het herenhuis bestaat uit het woonhuis en twee onafhankelijke symmetrische dienstgebouwen, haaks op de straat. De voortuin is van de straat afgesloten door twee muurdelen (respectievelijk zes en zeven traveeën) waartussen een sierlijk gietijzeren hek van zeven traveeën. Links en rechts achter het landhuis staan twee eind 19de-eeuwse achtzijdige paviljoentjes,. Ten oosten naast het huis bevindt zich nog een plantenserre van het lessenaarstype met beglaasd dak.

Maastrichterstraat 100 (Hasselt)
Voormalig refugiehus van de abdij van Herkenrode, thans administratief centrum. Opgericht na afbraak van een monumentale vakwerkconstructie Den Heyligen Geest.

Dekenstraat 39 (Heusden-Zolder)
Het Domherenhuis werd circa 1785-1795 gebouwd door Antoine Lambert de Villenfagne, domheer van het domkapittel te Luik. Het betreft een U-vormig complex, waarvan de centrale vleugel dateert van circa 1795, de oostelijke vleugel van 1938 en de westelijke vleugel van 1964. Het pand is gelegen in een ruim, boomrijk park.

Minderbroedersplein 1, Minderbroedersstraat 3, Sint-Walburgastraat 8-9 (Oudenaarde)
Het hospitaal werd ondergebracht binnen de stadspoorten, achter de Sint-Walburgakerk. Poortgebouw in neotraditionele baksteenarchitectuur naar ontwerp van architect A. Vossaert van 1893. Oostwest-georiënteerd gebouw, mogelijk in kern de vroegere vergaderzaal van de bogaarden, daterend uit de 13de eeuw, later gebruikt als ziekenzaal en kapel. Kloostergebouwen met verschillende vleugels gegroepeerd rondom een onregelmatige vierkante hof met pandgangen op de begane grond. Bisschopskwartier, receptiegebouw met een voor de Zuidelijke Nederlanden uitzonderlijke gevel in renaissancestijl, naar ontwerp van Symoen De Pape van 1623-33. Sint-Elisabethgesticht van 1905 naar plannen van architect A. Vossaert, geïnspireerd op de 18de-eeuwse vleugel; circa 1930 grondig gewijzigd. Ten westen werden in 1937-38 nieuwe ziekenhuisvleugels gebouwd door architect Amandus Robert Janssens in aangepaste stijl.

Oswald Ponettestraat 88-90, 92A-B (Ronse)
Woning van Grootenbruel is een vroeg-19de-eeuws herenhuis in neoclassicistische stijl, uitgebreid door stadsarchitect A. Massez in de jaren 1920 met een mansardedak, garages en veranda. De tuinarchitectuur naar ontwerp van architect H. Fonteyne sluit aan bij de Nouveau Jardin Pittoresque-beweging en de art-decostijl. De tuinaanleg omvat dicht bij het huis aansluitende terrassen, vijvers, een pergola en geometrisch aangelegde paden, gras- en bloemenperken.

Veerdreef 2-4 (Destelbergen)
Neoclassicistisch kasteel van negen traveeën en twee bouwlagen op onderbouw, onder schilddak, gesitueerd in een kasteelpark en resulterend uit een vergroting waarschijnlijk van midden 19de eeuw van het bestaande kasteel: bewaarde benedenverdieping met bouwkenmerken uit midden 18de eeuw. In het park aanhorigheden uit de 18de en 19de eeuw. Ommuurde rechthoekige moestuin en vroegere ijskelder en resten van de walgracht en van Kasteel ter Kerchove.

Pastoriestraat 13 (Haacht)
De pastorie uit 1758 met ingemetseld abtswapen boven de deur omsluit samen met het poortgebouw en een omheiningsmuur de met een linde beplante voortuin. Achteraan bevindt zich een ommuurde pastorietuin waarvan de oorspronkelijke inrichting in twee delen nog afleesbaar is. In het achterste beboste gedeelte bleven nog enkele hoogstammige bomen en struiken bewaard.

Sint-Antoniusberg 3-5, 11 (Leuven)
Heden deel uitmakend van het gebouwencomplex van de paters der Heilige Harten-Picpussen, oudere kernen en relicten die nog getuigen van de vroegere bebouwing en opklimmen tot mogelijk de 16de, alleszins de 17de en 18de eeuw.