Inventaris

Wielendaalstraat 62 (Brakel)
Villa, in 1954 gebouwd naar ontwerp van architect L. De Pessemier op plaats van oudere hoeve met losse bestanddelen. Markant volume met hoge puntgevels met houten bebording in geveltoppen; links afgeschuinde hoeknis met Onze-Lieve-Vrouwebeeldje. Ten oosten, achter woonhuis voormalig ouder bedrijfsgebouw.

Wijnstraat 19 (Brakel)
Aan de straat palend semigesloten complex met U-vormige aanleg, teruggaand op oudere hoeve met losse bestanddelen. Naar de straat geopend zacht hellend erf met centraal de mestvaalt, deels omgeven door verankerde gewitte bakstenen gebouwen. Boerenwoning van zeven traveeën onder zadeldak, in kern minstens opklimmend tot het derde kwart van de 19de eeuw.

Willemsveld (Brakel)
Het kwelgrasland en de beplanting liggen tussen Brakelbos en een extensief gebruikt wandelpad ten zuidwesten van Opbrakel. Centraal in de weide ontspringt er een bron. Het microreliëf in het grasland is nog goed zichtbaar.

Wolfskerke 10 (Brakel)
In 1663-1664 en in 1755-56 grotendeels vernieuwd semigesloten hoevecomplex met bakstenen hoevegebouwen onder rode pannen zadeldaken en met gewitte straatgevels. Toegangspoort opgenomen in zuidvleugel aan straatzijde tussen stallen en boerenwoning. Langgerekte deels gekasseide rechthoekige binnenplaats met gekasseide brede doorgang op de noordwesthoek naar het achterliggende grootste bedrijfsgebouw. Eenvoudig rechthoekig bakstenen kapelletje gebouwd in 1953.

Wolfskerke 12 (Brakel)
Bak- en hardstenen kasteeltje in eclectische stijl met elementen ontleend aan de Engelse neogotiek. Twee bouwlagen op hoog souterrain en onder snijdende pannen zadeldaken tussen aandaken, gebouwd in 1893 door senator Adèle Mulle de Terschueren als woning bij zijn jaars voordien uitgebreide hoeve. Kleine vierkante conciërgewoning van 1893, met gevel palend aan de straat. IJzeren toegangshek aan vierkante bakstenen hekpijlers met uitspringende lijsten van decoratieve grijze bakstenen. IJskelder van 1893 ten noordoosten.

Wolfskerke 25 (Brakel)
Huidige hoevegebouwen met U-vormige aanleg uit begin en eind 19de eeuw, teruggaand op een oudere gesloten hoeve. Bakstenen hekpijlers aan de erftoegang tegenover de poort met doorrit in het lange bedrijfsgebouw met stallen; rechthoekige binnenplaats geopend naar het zuidoosten en met brede gekasseide strook voor de stallen.

Zureveldweg (Brakel)
De opgaande populier staat in de perceelshoek van enkele percelen grasland. Het betreft een oude variëteit van populier.

Zureveldweg (Brakel)
Kaphaag van haagbeuk op de perceelsgrens tussen twee graslanden. De knothoogte van de bomen is 1,8 m. De originele plantafstand is ongeveer 30 cm. In het westelijke deel van de rij staat een tweestijlige meidoornboompje. In het oosten, voorbij de hoekboom, gaat de perceelsrandbeplanting over in een geschoren meidoornhaag.

Brasschaat (Brasschaat), Schoten (Schoten)
De oorsprong van domein ‘Ter Mik’ gaat terug tot 1775, toen het park werd aangelegd volgens een geometrisch patroon. Het kasteel volgde in 1785. Het oorspronkelijke kasteel brandde in 1875 af en werd herbouwd volgens plannen van de toestand in 1830. Het bijhorende park omvat een merkwaardig arboretum met een aantal zeldzame bomen. Verder wordt het gekenmerkt door overwegend gemengd loofbos, versneden door een dicht grachten- en drevenpatroon dat doorloopt tot in het domein ‘De Inslag’.

Brasschaat (Brasschaat), Kalmthout (Kalmthout), Kapellen (Kapellen), Stabroek (Stabroek)
Het gebied is gelegen op een helling die de overgang vormt van de laaggelegen Scheldepolders naar de hoger gelegen Kempen en vertoont dus kenmerken van beide gebieden. Het westen wordt gedomineerd door landbouwgronden. Centraal wordt het gebied ingenomen door een sterk bebost landschap dat in het oosten begrensd wordt door het militaire Kamp van Brasschaat en het heidegebied van het Klein Schietveld. De talrijke waardevolle kasteelparken zijn veelal gesitueerd langs de grote(re) wegen. In het noorden van dit gebied komen relicten van de militaire verdedigingsgordel rond Antwerpen voor, die werd uitgebouwd door Belgen (voor beide wereldoorlogen) en Duitsers (tijdens de Eerste Wereldoorlog). Deze verdedigingslinies werden dwars door het bestaande landschap aangelegd en vormen een duidelijk herkenbare lineaire structuur die het hele gebied van west naar oost doorkruist.