Inventaris

Japans Paviljoenlaan 12 (Koksijde)
Tearoom met lusttuin. Huidige benaming voorkomend van dakvorm (schilddak met opgekrulde hoeken) naar analogie met Japanse bedakingen. Voorts aansluitend bij lokale cottagestijl.

Julien Dillenslaan 1, Strandlaan 269 (Koksijde)
Hoekhuis in modernistische stijl uit de jaren 1930; typerende horizontaliteit ten gevolge muurbanden en raampartijen; accent door middel van uitgewerkte, afgeronde hoekerker.

Karthuizerstraat (Koksijde)
Bovengrondse militaire constructie van geallieerde makelij, opgetrokken tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Kerkplein (Koksijde)
Modern bedehuis naar ontwerp van architect J. Lantsoght, van 1956. Constructie van staal, beton en betonglas; betonskelet bekleed met witte baksteen; metalen dak kap met doorbroken, centrale spits en klokkenstoel.

Kerkplein (Koksijde)
1. Op het doksaal: nieuw groot orgel door Loncke Orgelbouw, aangevat in 1991; wordt in 2010 en volgende voltooid door J. Lapon. 2. In de weekkapel: klein positieforgel door Loncke Orgelbouw uit circa 1975.

Kerkstraat (Koksijde)
Op het kerkhof van Koksijde is een Frans militair ereperk terug te vinden, evenals het graf van een Franse 'Fuselier Marin' tussen de burgerlijke graven.

Kerkstraat 18-20 (Koksijde)
Nummer 18: gemeenteschool, breedhuis van acht traveeën en één bouwlaag, uit de 19de eeuw. Nummer 20: schoolmeestershuis, dubbelhuis van vier traveeën en thans twee, oorspronkelijk één bouwlaag, van 1849.

Kerkstraat 22 (Koksijde)
Pastorie, thans stempellokaal, ten westen van kerk. Dubbelhuis van vijf traveeën en twee bouwlagen onder zadeldak, van 1845. Gele baksteenbouw op arduinen plint.

Kerkstraat 30A (Koksijde)
Neogotische kruiskerk van 1845-1848 ter vervanging van een rond 1700-1705 gebouwde kerk, welke reeds de in 1216 door de Sint-Walburga van Veurne opgerichte Simoenskapel verving. Omringend kerkhof met gietijzeren calvarie en Frans militair ereperk.

Kerkstraat 30A (Koksijde)
Orgel gebouwd door Petrus Albertus Loncke in 1881. Wijzigingen en/of uitbreidingen zijn vermoedelijk reeds geschied op het einde van de 19de eeuw; uitvoerders waren Petrus Albertus Loncke zelf of zijn zoon Frederik. Het instrument werd sterk gerenoveerd door Jos Loncke en Zonen in 1957.