Inventaris

Helleketelweg 23 (Poperinge)
Hoeve uit de 19de eeuw met losse, lage bestanddelen van verankerde donkerrode baksteen, gegroepeerd rondom een erf gedomineerd door een grote dwarsschuur ten noordwesten.

Heybrugstraat 5 (Poperinge)
Oorspronkelijk omwald hoevetje van het langgestrekte type met boerenhuis uit het eerste kwart van de 19de eeuw.

Houtkerkestraat (Poperinge)
Knotboom van zwarte populier bij een perceelsrand. De bollaards, zoals ze in de Westhoek worden genoemd, zijn hier als geriefhout en als perceelrandbegroeiing aangeplant. De natuurlijke populaties van zwarte populier zijn volledig verdwenen. Deze zeldzame populierensoort wordt nog sporadisch aangetroffen meestal als oude geknotte bomen in houtkanten, knotbomenrijen bij poelen, beken, grachten, perceelsgrenzen, op erven of in de buurt van boerderijen. Het merendeel van de gevonden relicten is te vinden in de ruime omgeving van het cultuurlandschap aansluitend bij de IJzervallei en Leievallei (Poperinge, Diksmuide, Veurne en Heuvelland). Het zijn steeds bomen die ooit door menselijk toedoen uit hun natuurlijk biotoop zijn weggehaald en die door het genetisch materiaal voortdurend te klonen, onder de vorm van pootmateriaal, in het landschap zijn blijven bestaan.

Ieperstraat 206-208 (Poperinge)
Tweegezinswoning naar verluidt naar ontwerp van architect 0. Carpentier uit Poperinge, uit de jaren 1930.

Jagerstraat (Poperinge)
Knotbomenrijen van zwarte populier bij de perceelranden langs de Jagerstraat. De natuurlijke populaties van zwarte populier zijn volledig verdwenen. Deze zeldzame populierensoort wordt nog sporadisch aangetroffen meestal als oude geknotte bomen in houtkanten, knotbomenrijen bij poelen, beken, grachten, perceelsgrenzen, op erven of in de buurt van boerderijen. Het merendeel van de gevonden relicten is te vinden in de ruime omgeving van het cultuurlandschap aansluitend bij de IJzervallei en Leievallei (Poperinge, Diksmuide, Veurne en Heuvelland). Het zijn steeds bomen die ooit door menselijk toedoen uit hun natuurlijk biotoop zijn weggehaald en die door het genetisch materiaal voortdurend te klonen, onder de vorm van pootmateriaal, in het landschap zijn blijven bestaan.

Kapellemolen 10 (Poperinge)
Aan het uiteinde van de straat gelegen hoeve met losse, lage bestanddelen, opgesteld rondom een met gras begroeid erf. Ten zuidoosten ligt de rest van een omwalling met knotpopulieren. Het boerenhuis dateert uit het derde en laatste kwart van de 18de eeuw. De toegangsdreef was in oorsprong een molenweg.

Kapellestraat 34 (Poperinge)
Hoevetje met losse, lage bestanddelen onder zadeldak rondom een begraasd erf, ten oosten afgezoomd met doornhaag, ten zuiden, langs straatzijde, met doornhaag en knotwilgen. Ten zuiden, onverharde erfoprit.

Kattestraat 18 (Poperinge)
Alleenstaand boerenarbeidershuisje van het langgestrekte type uit de 19de eeuw. Ten noorden achter het huis gelegen nutsgebouwtje met aanleunend Mariakapelletje.

Keibilken (Poperinge)
Elf geknotte zwarte populieren die deels staan in de gelegde haag langs de straat, Keibilken genaamd, verder staan er nog knotpopulieren verspreid op het erf en bij twee poelen. De natuurlijke populaties van zwarte populier zijn volledig verdwenen. Deze zeldzame populierensoort wordt nog sporadisch aangetroffen meestal als oude geknotte bomen in houtkanten, knotbomenrijen bij poelen, beken, grachten, perceelsgrenzen, op erven of in de buurt van boerderijen. Het merendeel van de gevonden relicten is te vinden in de ruime omgeving van het cultuurlandschap aansluitend bij de IJzervallei en Leievallei (Poperinge, Diksmuide, Veurne en Heuvelland). Het zijn steeds bomen die ooit door menselijk toedoen uit hun natuurlijk biotoop zijn weggehaald en die door het genetisch materiaal voortdurend te klonen, onder de vorm van pootmateriaal, in het landschap zijn blijven bestaan.

Keibilken (Poperinge)
Een veekeringshaag van meidoorn sluit het erf af langs de straatzijde en vertoont nog sporen van oude vlechttechnieken waarbij de haag werd gelegd. Hierbij werd de haag grondig uitgedund en werden de uitgeselecteerde takken aan de basis voor 2/3 door gekapt om ze onder een hoek van ongeveer 45 graden te leggen in een steunconstructie van verticaal gepote takken en aangebonden met wissen van bindwilg. Op de geselecteerde gelegde takken ontstaan de jonge twijgen die later het volume van de haag bepalen. Het leggen van hagen is een zeer goed uitgekiende en doeltreffende techniek om het gat in de haag te dichten en om de haag over haar volledige lengte ondoordringbaar te maken voor vee.