Inventaris

Vissegem (Brakel)
Een beek begeleidende houtkant van meer dan 300 meter lang bestaande uit meerdere soorten. De soorten met sporen van een traditioneel kapbeheer zijn: es en haagbeuk als knotboom; schietwilg en els als hakhout. Een canadapopulier markeert er de hoek van een perceel en kraakwilg, meidoorn en vlier staan er vermoedelijk ten gevolge van natuurlijke uitzaaiingen. De schietwilg waarvan sprake (in oorsprong wellicht een hakhoutstoof) heeft een omtrek van circa 7 meter en een totale hoogte van 25 meter. Het is een enorm groot meerstammig exemplaar. Naast de houtopbrengst vervult de houtkant ook een belangrijke nevenfunctie, namelijk het vastleggen van de diep uitgesneden beekoever.

Vissegem (Brakel)
Op de grens tussen Els en Michelbeke, langs een bronbeekje, staat een gemengde houtkant. Sporen van traditioneel beheer kunnen we vaststellen op haagbeuk, schietwilg, zwarte els en meidoorn. Zomereik en canadapopulier zijn in de houtkant aanwezig als opgaande bomen. De aanplantingen met canada’s zijn hier uitgevoerd met oude populierenklonen.

Vissegem (Brakel)
Gemengde houtkant op een talud met in deze beekvallei een erosie werende functie.

Wallekouter (Brakel)
De soortenrijke houtkant ligt langs de oever van een zijbeek van de Verrebeek. De beek loopt hier tussen een beweid en een verbossend grasland.

Brecht, Sint-Job-in-'t Goor, Sint-Lenaarts (Brecht), Westmalle (Malle), Schilde (Schilde)
De Brechtse Heide ligt op de tweede hoogste cuesta in de provincie Antwerpen. De kleilagen in de ondergrond zorgen ervoor dat het grondwater hoog staat. Tot in de tweede helft van de 18de eeuw was de Brechtse Heide nog onderdeel van een uitgestrekt heidegebied, de ‘Westmaltesche Heijde’. De op de historische kaarten weergegeven vennen vinden we tot vandaag terug in het gebied. De eerste ontginningen in het gebied situeren zich rond de Grote Vraaghoeve waar reeds in 1168 een hoeve zou hebben gestaan. Het huidige landschap bestaat uit de boscomplexen in het westen, een gecompartimenteerd landschap in het midden en in het oosten een eerder open landschap met weilanden. Het landschap van de Brechtse heide is één van de grootste gaaf bewaarde landschappen van de provincie Antwerpen.

Bree, Opitter (Bree), Gruitrode, Neerglabbeek (Oudsbergen)
De Itter en haar zijbeken sneden smalle valleien uit in het Kempens Plateau. Landschappelijk vormt de Itterbeek ook de overgang tussen het landbouwgerichte noordwesten en de Solterheide ten zuidoosten. Hoewel de oorspronkelijke heide daar is verdrongen door naaldbossen en akkers, worden in wegbermen, kapvlakten of brandgangen toch heiderelicten teruggevonden. Noordwestelijk, op de Nijsenberg en de Steenberg, voeren velden en weiden de boventoon, waartussen verspreide hoeves staan en loofbosjes voorkomen. In Opitter lagen niet minder dan vier watermolens. Vlakbij ligt nog het park Itterdal, in landschappelijke stijl, met merkwaardige boomsoorten, een vijvercomplex en vele bloemrijke delen. Guitrode kent ook een gave dorpskern met onder andere de Sint-Gertrudiskerk en een commanderij van de Duitse Orde.

Tongerlo (Bree), Kinrooi (Kinrooi), Neeroeteren (Maaseik)
De omgeving rond de Brand is gelegen in het grensgebied van de gemeenten Bree, Kinrooi en Maaseik. Ten noorden loopt de Itter- of Tongerlose Beek als een centrale as doorheen het gebied. Ten westen liggen op de Itter twee watermolens: de Keyaertmolen en Galdermansmolen. Het zwak tot zeer zwak golvend microreliëf is gevormd in een laag dekzand. Omwille van het zwak reliëf en de daarmee gepaard gaande gebrekkige ontwatering is het gebied van nature drassig. De langgerekte, smalle vennen ten noordoosten, Batven en Deunsven, ontstonden in bestaande beekdepressies. Om het gebied te ontwateren en in cultuur te brengen werd een veelheid van grachten en meestal kunstmatige zijbeken aangelegd. De site van het kasteeldomein De Oude Kuil is gevestigd op een drogere duinrug. Het relict-bocagelandschap wordt gekenmerkt door een fijnmazige mozaïek van graslandpercelen, brede houtwallen, houtkant

De Panne (De Panne), Koksijde (Koksijde)
De duinen van het natuurreservaat Houtsaegerduinen behoren tot de zogenaamde middeloude duinen en zijn ontstaan tijdens de 14de-16de eeuw. Het gebied kent een afwisseling van grote pannes en paraboolduinen wat zorgt voor gevarieerde biotopen. De vegetatie bestaat uit een mengeling van duingraslanden en struweelbegroeiing die kalkminnend is. In het zuiden en oosten van het gebied komen restanten van duinakkers voor die herkenbaar zijn aan kleine verwilderde percelen met een houtwal errond. In de zuidoostelijke hoek liggen gedeelten van het Kerkepannebos, één van de oudste bosaanplantingen aan de Vlaamse kust met een rijke flora.

Rekkelinge (Deinze)
De houtkanten bevinden zich in de Leievallei, in de buurt van de uitmonding van de Rekkelingebeek en ten zuiden van Vosselareput, tussen Deinze, Bachte-Maria-Leerne en Astene. Ze zijn deels aangeplant en deels spontaan ingevuld met andere houtige soorten.

Schave 246 (Deinze)
Aan de zuidkant wordt het erf bij de boerderij afgesloten met een houtkant van gewone es. Het erf wordt verder nagenoeg volledig afgesloten met een geschoren hulsthaag met boerentopiary.