Inventaris

Steenbos 1 (Voeren)
Kleine, rechthoekige kapel van twee traveeën, de koortravee iets hoger dan die van het schip, onder zadeldak met klokkeruitertje. Het kapelhof is beplant met hakhout en een valse christusdoorn.

Strouvenbos (Voeren)
De dreef met notelaar verbindt Hoeve Stroevenbos met de steenweg. De notelaars werden geplant in functie van de notenproductie, en zijn een beeldbepalend object.

Strouvenbos (Voeren)
De gemengde houtkant ligt op de perceelsgrens van akker- en weiland ten westen van de Stroevenboshoeve, en ten zuiden van het Vrouwenbos en Roodbos.

Strouvenbos 1-2 (Voeren)
U-vormige hoeve, het huidig uitzicht grotendeels daterend uit de eerste helft van de 18de eeuw; gebouwen gegroepeerd rondom een rechthoekig erf dat door twee lage dienstgebouwen met daartussen een inrijpoort is afgesloten.

Teuven-Dorp (Voeren)
Gietijzeren wegwijzer uit de tweede helft van de 19de eeuw.

Teuven-Dorp (Voeren)
Houten kruis met gietijzeren Christusbeeld.

Teuven-Dorp (Voeren)
Het is een ondergrondse installatie die water oppompt voor enkele nabijgelegen huizen.

Teuven-Dorp (Voeren)
Schuin tegenover de kerk bevond zich tot 1965 een hoog bakstenen diephuis uit de 17de eeuw.

Teuven-Dorp (Voeren)
De opgaande linde staat op de hoek tussen twee percelen; een voormalig grasland en een bebouwd perceel. De boom staat op de valleihelling van de Teuvenbeek.

Teuven-Dorp (Voeren)
In Teuven leidt van op de hoofdweg Teuven-Dorp een zijweg ter hoogte van een historische hoeve, nu Herberg Moeder de Gans, naar beneden. De asfaltweg gaat over in een onverhard relict van een holle weg tussen twee weilanden. De weg liep oorspronkelijk het plateau af naar de Teuvenbeek en liep een stuk door de beekbedding. Deze weg vormt een relict van de hoofdweg van Teuven naar Sinnich die aanvankelijk een bocht maakte langs enkele hoeves om vervolgens de Teuvenbeek over te steken op een doorwaadbare plek. In de tweede helft van de 19de eeuw wordt de weg naar Sinnich rechtgetrokken en geraakt de afgesneden bocht in onbruik. Het oorspronkelijke tracé is nog herkenbaar in het reliëf en in de perceelsgrenzen en wordt gemarkeerd door een houtkant op het talud. Op het talud bevindt zich bronwerking.