Inventaris

Eiken (Voeren)
De houtkant bestaande uit opgaande en geknotte bomen van gewone es en haagbeuk is aangeplant op een talud en perceelsgrens tussen twee weilanden. Op de Kabinetskaart van de Ferraris en op alle 19de- en 20ste-eeuwse kaarten staat deze perceelsrandbeplanting ingetekend. Deze beplantingen horen bij graslanden bij de Hoeve Op de Eiken.

Ulvend (Voeren)
Rond het gehucht Ulvend staat op de Kabinetskaart van de Ferraris een cluster van hoogstamboomgaarden ingetekend. Op alle latere kaarten blijven deze percelen hoogstamboomgaard. De huidige hoogstamboomgaard bestaat uit een 25-tal perelaars omgeven door een geschoren veekeringshaag van meidoorn met veel bijmenging van hulst. Er bevinden zich verschillende bollen geschoren hulst als boerentopiary in de haag. De hoogstamboomgaarden in Voeren kennen een hoge belevingswaarde en dragen bij aan de streekidentiteit van het landschap. Hoogstamboomgaarden hebben een hoge erfgoed- en natuurwaarde en herbergen vaak nog oude fruitrassen.

Ulvend (Voeren)
Rond het gehucht Ulvend staat op de Kabinetskaart van de Ferraris een cluster van hoogstamboomgaarden ingetekend. Op alle latere kaarten zijn omhaagde hoogstamboomgaarden op de kaarten ingetekend. De geknotte winterlinde staat in de kadestrale perceelshoek van een van de hoogstamboomgaarden en doet hier dienst als hoekboom.

Kwinten (Voeren)
De twee hoge knotessen staan op de perceelsgrens van twee graslanden. De knotbomen hebben mooie representatieve groeivormen. Deze perceelgrensbeplanting is een relict van lijnvormige perceelsrandbeplantingen rond graslanden en hoogstamboomgaarden in de Veursvallei. De Poppkaart toont deze perceelsgrens. Op de 19de en 20ste eeuwse kaarten staat de perceelsrandbeplanting duidelijk gekarteerd.

Kwinten (Voeren)
De knotbomen van haagbeuk staan langs een relict van een holle weg die reeds was ingetekend op de kaart van Villaret. De 19de- en 20ste-eeuwse kaarten tonen eveneens het tracé van deze verlaten weg. De westelijke knotboom heeft een omtrek van 262 cm.

Kwinten (Voeren)
De hakhoutstoven van beuk, haagbeuk en wintereik staan in het Broekbos, in de omgeving van een wegtracé dat op de topografische kaarten van de tweede helft van de 20ste eeuw staat ingetekend. De hakhoutstoof van beuk heeft een omtrek van 330 cm (gemeten op 40 cm hoogte), de hakhoutstoof van wintereik heeft een omtrek van 371 cm (gemeten op 20 cm) en het hakhout van haagbeuk heeft een omtrek van 395 cm (gemeten op 20 cm).

Koetsweg (Voeren)
Smeedijzeren wegkruis gelegen in de berm van de weg tegen de afsluiting van een weiland. Het kruis vervangt een zandstenen ongelukskruis van circa 1600 op dezelfde locatie.

Sint-Martens-Voeren (Voeren)
Een hoeve markeert een kruispunt van vier wegen die zich naar de vier windrichtingen uitstrekken. De weg die naar het zuiden loopt, ligt in het verlengde van de weg komende van Ulvend en leidt door het Broekbos. Deze onverharde weg dwarst de hoogtelijnen en loopt de helling op om vervolgens af te dalen richting Krindaal. Hier is de weg deels ingesneden tot aan de bosrand waar de weg overgaat in een landweg tussen de open weilanden.

Sint-Martens-Voeren (Voeren)
Bij het verlaten van het gehucht Ulvend in zuidelijke richting, leidt van op de hoofdweg, net voorbij de laatste hoeve, een onverharde weg tussen de weilanden. De weg is deels ingesneden en loopt tussen bermen met hakhout van Spaanse aak, es en haagbeuk. De weg loopt eerst parallel met de hoogtelijn en maakt vervolgens een bocht van 90 graden om het plateau af te dalen. Deze onverharde weg loopt min of meer parallel met de hoofdbaan en sluit hier tenslotte op aan ter hoogte van een imposante knotwilg. De weg volgt het tracé van de voormalige verbindingsweg tussen Ulvend en Sint-Martensvoeren zoals reeds aangeduid op de Kabinetskaart van de Ferraris. In de loop van de 20ste eeuw werd het traject deels verlegd, vermoedelijk in functie van een beter begaanbare route die meer het natuurlijk reliëf volgt.

Camelialei (Antwerpen)
Gietijzeren, rood geschilderde postbus, in 1903 in de ateliers van de Luikse gieterij J.G. Réquilé vervaardigd. Dit type werd door de Belgische centrale Directie van Posterijen vanaf de tweede helft van de 19de eeuw tot in het interbellum ruim verspreid.