Telg uit een geslacht van tuinmannen, boomverzorgers en ontwerpers, dat naar verluidt al 200 jaar in dienst van het Oostenrijkse vorstenhuis stond. Over zijn afkomst is niet zoveel gekend. Mogelijk werd Joachim nog in Wenen geboren, als zoon van Antoine Zinner, tuinman bij de prins van Eugène van Savoie, maar dat is niet zeker.
In 1761 trouwde hij op 19-jarige leeftijd in Brussel met zijn nichtje en dochter van Carl Zinner, met wie hij kort na het huwelijk een kind kreeg. In 1764 volgde Joachim zijn schoonvader op als tuinman bij de oranjerie van Brussel, waar hij ook deel uitmaakt van het ‘Bureau voor de Werken aan het Hof’ / Officie van de Hofwerken. De oranjerie die hem een bescheiden vast inkomen bezorgde, werd in 1767 naar het park van Tervuren overgebracht. De Raad van Financiën had voorgerekend dat het opdoeken van de oranjerie en de daaraan verbonden tuinman(nen) een serieuze besparing zou opleveren. De besparingsplannen deden Zinner zich toeleggen op een alternatief: het ontwerp en de plannen voor de nieuwe inrichting van het park bij het hof in Brussel, waar ook architect Guimard zou aan werken. De realisatie van het park nam negen jaar in beslag, van 1775 tot 1784. Zinner was vooral voor de terreinaanleg, nivelleringen, grondverzet, plantenkeuze, selectie van bomen en hun aanplantingen verantwoordelijk. Na afloop verloor Zinner zijn vaste inkomen en werkt hij noodgedwongen voor particulieren, waaronder de Kruykenburgs in Kampenhout.
Joachim Zinner zocht wanhopig naar een vaste aanstelling (én wedde) die bij zijn status paste. In 1787 kreeg hij die door zijn aanstelling als ‘directeur des pépinières, semis, plantis et repeuplement de la Forêt de Soigne’. Tot groot ongenoegen van de woudmeester en luitenant-woudmeester van het Zoniënwoud werd de tuinman en ontwerper plots collega-bosbeheerder. Tussen de nieuw aangestelde en ervaren ambtenaren botste het. De meningen over het bosbeheer en vooral over de verjonging van het Zoniënwoud liepen ver uiteen.
Alle regimewisselingen ten spijt bleef Zinner op post. In 1795 werd hij tot onder-inspecteur van Bossen en Wouden benoemd. En in 1803, onder Frans bewind, benoemde het departement Dijle hem tot “Inspecteur van de Goederen van de Godshuizen en Weldadigheidsinstellingen”, wat het einde lijkt te zijn van zijn rol in het bosbeheer.
Auteurs: Verboven, Hilde
Datum:
De tekst wordt ter beschikking gesteld door: Agentschap Onroerend Erfgoed (AOE)