Classicistische zaalkerk, samen met de pastorie en het omringend kerkhof ingeplant op een heuvelrug. De kerk dateert van 1783 (jaartal op de sluitsteen van het portaal), doch werd in 1912 vergroot door aanbouw van een transept en een rechthoekig koor, naar ontwerp van de architecten V. Lenertz en H. Martens. De plattegrond beschrijft een éénbeukig schip van vier traveeën met gedeeltelijk ingebouwde westtoren, een transept, en een rechthoekig koor met driezijdige sluiting.

Bakstenen gebouw onder zadeldak (leien). Toren met ingesnoerde naaldspits. Rondboogvormige, kalkstenen vensters met symmetrisch geplaatste negblokken. Rondboogportaal, ingeschreven in een rechthoekige, kalkstenen omlijsting met kwarthol profiel, imposten, sluitsteen en druiplijst.

Bepleisterd interieur, afgedekt met een afgevlakt tongewelf op pilasters met imposten; boven de absis een straalgewelf met brede ribben.

Mobilair: twee schilderijen met voorstelling van Sint-Benedictus en Sint-Placidus (1677); schilderij met voorstelling van de Geseling van Christus (circa 1700). Beeld van Sint-Barbara, geschilderd hout (eind 16de eeuw); Sint-Trudo, gepolychromeerd hout (begin 18de eeuw). Eiken preekstoel (derde kwart 18de eeuw); twee classicistische biechtstoelen (eind 18de- en midden 19de eeuw); orgel (eerste helft 19de eeuw); classicistisch doksaal (eind 18de eeuw).

Op het kerkhof: grafkruisen en grafstenen (17de eeuw).