Paul Felix speelde in de jaren 1950 een belangrijke rol in de doorbraak van de moderne architectuur in Vlaanderen. Hij werd opgeleid als ingenieur-architect aan de KU Leuven (1932-1937), waar hij in 1952 belast werd met het architectuuronderwijs (naast zijn eigen architectenpraktijk met bureau in Oostende). Vanaf 1955 werkte hij met G. Pepermans en R.M. Lemaire aan een grondige hervorming van het onderwijs, die in 1967 goedgekeurd werd. Hij lag ook aan de basis van de oprichting in 1960 van het Interfacultair Instituut voor Stedenbouw en Ruimtelijke Ordening van de Leuvense universiteit.

Als architect hanteerde Felix aanvankelijk een vrij traditioneel idioom, zoals in het Jeugdhuis in Westouter (1947). Rond 1950 manifesteerde zich een voorzichtige modernisering, mede o.i.v. contacten met J.-J. Eggericx en L. Stynen binnen de Hoge Raad van de Stedenbouw, waarvan hij sinds 1948 lid was. Hij publiceerde over eigentijdse architectuur en vormgeving, met aandacht voor o.a. Alvar Aalto, Charles Eames en in het bijzonder Le Corbusier. Het leidde in zijn werk tot een functionele en constructief verzorgde architectuur met een heldere geometrie en sober materiaalgebruik (zichtbaar metselwerk en beton). Met het Pius X-college in Heverlee (1953-1954), in opdracht van de universiteit en i.s.m. Pepermans, en het clarissenklooster Zonnelied in Oostende (1957-1960) leverde hij een belangrijke bijdrage aan het modernisme van de jaren 1950 in België.

Zijn latere werk, dat sterk beïnvloed werd door de ontwikkelingen van de laat-moderne architectuur, in het bijzonder het Engelse brutalisme, getuigt van veel aandacht voor de integratie van het bestaande stadsweefsel of landschap.

• BEKAERT G. EN DE MEYER R. 1981: Paul Felix 1913-1981 Architectuur, Tielt en Bussum.

Tekst overgenomen uit:

VERPOEST L. 2003: Felix, Paul, in: VAN LOO A., Het repertorium van de architectuur in België van 1830 tot heden, Antwerpen, 307-308.