Juliaan Lampens (1926) vestigde in 1950 na zijn studies aan het Hoger Instituut voor Kunst en Vakonderwijs Sint-Lucas, Gent, als zelfstandig architect in Eke. Waar hij de eerste jaren van zijn loopbaan nog een succesvol traditionele architect was, rijpten bij Lampens na de Expo ‘58 totaal nieuwe architectonische ideeën en kwam hij met het ontwerp van de eigen woning resoluut los van de architecturale vormen uit het verleden. Van dan af concentreerde hij zich uitsluitend op betonarchitectuur en ontwikkelde een zeer persoonlijke stijl in “brutalisme”. De nieuwe benadering van Lampens tot het bouwen en wonen sloot aan bij de architectuur van Le Corbusier en Mies van der Rohe. Ook de aanknopingspunten met de Japanse en Scandinavische architectuur zijn duidelijk herkenbaar. Een hoogtepunt in zijn oeuvre, maar ook in de naoorlogse kerkenbouw in Vlaanderen, is zijn ontwerp van de bedevaartkapel O.-L.-Vrouw van Kerselare in Edelare (Oudenaarde). Lampens werd in 1974 docent aan het Hoger Architectuurinstituut Sint-Lucas Gent en in 1985 hoogleraar (tot 1991). In 1995 ontving hij de grote architectuurprijs van België; de jury vatte zijn oordeel samen in de lovende woorden “echtheid, authenticiteit, intensiteit, spiritualiteit, diepgang, volledigheid, vanzelfsprekendheid, tijdloosheid, ruimtelijkheid en voorbeeldigheid”.

Belangrijke realisaties:

• 1960 eigen woning in Nazareth (Eke)
• 1966 bedevaartkapel O.-L.-Vrouw van Kerselare in Oudenaarde (Edelare)
• 1967 Woning Vandenhaute – Kiebooms in Zingem (Huise)
• 1970 openbare bibliotheek in Nazareth (Eke)
• 1973 woning Derwael – Thienpont in Gavere
• 1974 woning Van Wassenhove in Sint-Martens-Latem
• 1988 verbouwing van woning De La Ruelle – Van Moffaert in Sint-Martens-Latem (Deurle)
• 1990 woning Lampens - Dierick in Gavere (Semmerzake)
• 2002 woning Velghe in Deinze (Astene)