Leo Lovaert stond bij zijn huwelijk in 1828 nog als "schrijnwerker" geboekt, doch in 1833 ziet men dat hij zijn eerste orgel, in Markegem (Dentergem), voltooid heeft. In 1846 noemde hij zich orgelmaker "bij brevet des Konings". In 1849 verhuisde hij kortstondig naar Deinze. In de ventielkas van zijn nieuw orgel te Onkerzele, 1854, kleefde hij een etiket met volgende tekst: "M. L.Lovaert gebreveteerden Kerkorgelmaker Komt zich te vestigen op St.-Pieters-Nieuwstraat N°98, te Gent, hy beveelt zich in de gunst der Heeren Pastoors en Kerkbesturen voor het maken van nieuwe Orgels, alsook voor alle slach van herstellingen". Bij het overlijden van zijn zoon Louis (1884) woonden de Lovaerts nog steeds in dezelfde straat (op de Gentse parochie O.L.Vrouw & St.-Pieter). Leo Lovaert noemde zich uitvinder van een procédé om lood te verwerken zonder solderen met vuur. In de orgelbouw was hij bijzonder experimenteel : zo vervaardigde enkele keren een windlade met koperen cancellen (i.p.v. in hout). Hij was ook "uitvinder" van een nieuwe speelinrichting (met gewone klaviermaten) en soepele tractuur (met een soort Barker-machine) voor beiaarden, een systeem dat hij o.m. in Gent (Boudeloabdij) aanbood, maar uiteindelijk slechts éénmaal heeft kunnen verkopen, nl. in Roeselare. Drie van zijn zonen waren ook in de orgelmakersstiel bedrijvig: Louis is te beschouwen als zijn opvolger, Evarist en Xaveer schijnen het atelier verlaten te hebben na de dood van hun vader.