Op het gehucht Sint-Elooi zijn nog twee mijnkraters overgebleven van de mijnenslag van 27 maart 1916. Ze bevinden zich op 200 meter ten zuidoosten van het rondpunt, ten noorden van het kruispunt van de Rijselseweg met de Eekhofstraat. Een gedenkteken op het rondpunt herinnert aan deze mijnenslag.

Historische achtergrond

Rondom Sint-Elooi werden tijdens de oorlog heel wat mijnen onder de vijandelijke stellingen tot ontploffing gebracht. De Duitsers lieten in maart 1915 op Sint-Elooi hun eerste mijn onder de geallieerde posities ontploffen. In de volgende twaalf maanden zouden de Britten maar liefst 13 mijnen en 29 'camouflets' tot ontploffing laten brengen, de Duitsers 20 mijnen en 2 'camouflets'.

Op 27 maart 1916 werden ze Britse mijnen tot ontploffing gebracht, het begin van de Slag om Sint-Elooi (die duurde tot 16 april 1916). Die mijnen waren daar geplaatst door de 172ste Tunnelling Company, die hiervoor de graafwerkzaamheden gestart hadden in augustus 1915. Doel van de actie was om de hoogte, op Britse stafkaarten aangeduid met 'The Mound' te veroveren, want deze heuvel was een uitstekende plaats om de Duitse stellingen te observeren en een ideale uitvalsbasis voor een mogelijke aanval.
Aanvankelijk kon de Britse '3rd Division' (gesteund door de '7th Belgian Field Artillery') na de ontploffing van de mijnen vooruitgang boeken, maar uiteindelijk zou de Canadese '2nd Division', 20 uitputtende dagen later, naar de oorspronkelijke posities van 27 maart teruggedreven worden.
Tijdens deze slag, die uiteindelijk geen terreinwinst opleverde, zouden er 320 doden, 1750 gewonden en 160 vermisten zijn aan geallieerde zijde, 480 doden, 600 gewonden, 460 vermisten en 490 krijgsgevangenen aan Duitse zijde.
In deze omgeving zou ook een dieptemijn tot ontploffing gebracht worden tijdens de beruchte Mijnenslag van 7 juni 1917.

• COOMBS R. 2001: Before endeavour fades. A guide to the battlefields of the First World War, London.