In hoofdzaak romaans wat de ruwbouw betreft: een westtoren, drie beuken van drie traveeën (onder een bedaking) en een lang koor met driezijdige sluiting.

Niet axiale romaanse toren op vierhoekig grondplan (circa 1200); onoverwelfde benedenverdieping zonder trap; bovenste geledingen verbouwd in de 17de eeuw; toren ingebouwd door verlenging der zijbeuken tijdens de 18de eeuw; recent portaal in de as.

Blinde hoofdbeuk; romaanse bovenlichten heden ingewerkt in de dakkap; steunmuren hergebruikt na ondervernieuwing tijdens de 17de eeuw (drie spitsbogen op zuilen ter vervanging van vijf traveeën op pijlers); verwoest stucplafond van 1763 dat zelf een pleistertongewelf van 1751 verving.

In de 18de eeuw werden de zijbeuken naar het westen toe verlengd maar elders opgetrokken op de oorspronkelijke onderbouw: vandaar de toegemetselde rondboogdeur in de noordzijmuur.

Laatgotisch koor uit de 16de eeuw overkluisd met stergewelf; romaans presbyterium wat zijn inplanting en een gedeelte der muren betreft (kleine romaanse deur aan de zuidzijde zoals te Bertem en in de Sint-Veronakapel).

Mobilair. Bekering van Sint-Hubertus, door G. de Crayer, barok (1662). Groot barokaltaar (tweede helft 17de eeuw) en lambriseringen uit de 18de eeuw; Stenen zonnewijzer op de zuidgevel van de toren (jaartal 1635).