Voormalige watermolen op de Bosbeek. Eerste vermelding als oliemolen in 1545; waarschijnlijk is dit ook de periode van het ontstaan van de molen. De watermolen staat aangeduid op de Ferrariskaart (1771-77), en in de Atlas van de Buurtwegen (1845). In 1914 verbouwd tot zaagmolen. In 1994 gerestaureerd. Het is een watermolen van het onderslagtype; het molenwerk is nog aanwezig; metalen rad; betonnen sluiswerk.

Bakstenen gebouw van één bouwlaag onder zadeldak (mechanische pannen). Smeedijzeren muurankers met krullen. Het zuidelijk gedeelte is een open schob op bakstenen pijlers; hierbinnen de rechthoekige deur onder houten latei. Een klein rechthoekig venster onder houten latei en een rechthoekige deur in houten kozijn in de oostgevel. Tegen dezelfde gevel een aanbouwsel onder lessenaarsdak. Het molenrad bevindt zich in de noordgevel, die gedeeltelijk gecementeerd is. In de westgevel een aanbouwsel onder lessenaarsdak.

Ten zuidoosten van de molen, het voormalige bakhuis. Gebouw van één travee en één bouwlaag onder mank zadeldak (mechanische pannen). De bakoven onder zadeldakje tegen de noordwestgevel.