De kerksite gaat minstens terug tot de vroege 12de eeuw, toen een romaans kerkgebouw met een dubbele functie als parochie- en kloosterkerk werd opgericht. In de 13de eeuw werd deze vervangen door een grotere kerk met drie beuken, die in 1241 door een muur werd opgesplitst in een parochiaal en een monastiek deel. Tijdens de latere middeleeuwen onderging het gebouw verschillende verbouwingen, waaronder een aanpassing van het koor in de 15de eeuw. Na het instorten van de westertoren in 1527 werd in 1530 een nieuwe toren gebouwd. Archeologische vondsten tonen aan dat van de oudste romaanse kerk nog funderingsresten in de ondergrond bewaard zijn. Daarnaast werden bij bodemingrepen verschillende baksteengraven aangetroffen, waaronder exemplaren met beschilderde religieuze voorstellingen. De kerk- en kerkhofsite bezit daardoor een belangrijke archeologische erfgoedwaarde, met potentieel voor resten van de romaanse en latere kerkfasen evenals voor begravingen die verband houden met het historische kerkhof en het kloosterverleden van de site.
Bron: Devliegher, L. 1957: Oudheidkundig onderzoek in de kerk van Sint-Andries, Biekorf 58.10, 307-310. Literatuur ()
C.K.:Devliegher:1957e
Beschrijving: enkele baksteengraven, onder meer één beschilderd met rode kruisen en een ander met de afbeelding van O. L. Vrouw, Christus op het kruis, engelen
Je kan deze pagina citeren als: INVENTARIS ONROEREND ERFGOED 2026: Parochiekerk Sint-Andries en Sint-Anna met kerkhof [online], https://id.erfgoed.net/waarnemingen/156852 (geraadpleegd op ).