Met het onderzoek was het mogelijk een blik te werpen op de landschappelijke evolutie en opbouw van het terrein, evenals werden resten van verschillende fases van de pastorie aangetroffen.

Het perceel is gelegen op de rand van een verdwenen beekdal, behorend tot de huidige waterloop Leibeek. Landschappelijk gezien evolueerde het perceel van een eerder stabiel en nat milieu naar een dynamisch landschap. Dit resulteerde respectievelijk in veenvorming en helling- en alluviale afzettingen. Door het in cultuur brengen van het perceel ontstond een Ap-horizont. Mogelijk was dit gebied in gebruik als weiland en later als tuin. Verschillende puinige ophogingspakketten wijzen erop dat het perceel systematisch werd opgehoogd.

Uit geschreven bronnen is gekend dat tot in de 15de eeuw sprake is van overstromingen en ondergelopen kelders van het pastoriegebouw dat er toen al stond. Dit gebouw kende volgens de archiefbronnen heel wat verschillende bouwfases. Dit kende zijn neerslag op het bodemarchief. Het vele muurwerk en de verschillende kelders konden echter niet specifiek aan een bepaalde bouwfase worden gekoppeld. Enkel voor de jongste situatie was het mogelijk de muren en kelders te onderscheiden. Zoals verwacht werden de resten van de pastorie aangetroffen. Het betrof funderingen en resten van kelders. Er zijn nauwelijks vondsten zoals aardewerk, bot of metaal aangetroffen, en al helemaal geen gesloten contexten uit een bepaalde periode. Hierdoor was het niet mogelijk de materiële cultuur van de bewoner in een bepaalde periode te achterhalen.