Algemeen

In 1983 werden bij het uitgraven van een vijver in het alluvium van de Kuipermeersbeek te Meldert archeologische vondsten aangetroffen. Een eerste verkennend onderzoek in oktober 1983 toonde vanaf ca. 1 m diepte archeologische lagen met voornamelijk dierlijk botmateriaal en handgevormd aardewerk uit de ijzertijd. In 1987 werden drie proefsleuven haaks op de beek aangelegd om de stratigrafische opbouw te onderzoeken. Daarbij werden boven het tertiaire zand achtereenvolgens een grindpakket, organische sedimenten en lemige tot kleiige sedimenten vastgesteld.

Vondsten

Het meeste archeologische materiaal bevond zich in het tot ca. 30 cm dikke grindpakket. Het aardewerk omvat besmeten aardewerk, aardewerk met groevenversiering en geknikte schaaltjes, die voornamelijk in de vroege La Tène-periode worden gedateerd. Daarnaast werden enkele scherven Romeins draaischijfaardewerk aangetroffen. Het grindpakket bevatte vooral grote hoeveelheden botmateriaal. In de bovenliggende organische sedimenten kwamen vergelijkbare vondsten in kleinere hoeveelheden voor, naast een metalen armband en verschillende horizontaal liggende aangepunte houten balken. Deze balken konden niet met een constructie in verband worden gebracht. Uit jongere afzettingen zijn Romeinse dakpanfragmenten en laat- en/of postmiddeleeuws aardewerk afkomstig.

Onder de losse vondsten uit eerder uitgegraven grond bevinden zich een fragment van een hoefijzer, twee randfragmenten van geknikte schaaltjes, een bodemfragment van een Terra Nigra-bord type Holwerda 81a en een fragment van een vijfribbige armband in paars glas van Haevernick type 7a. Een tweede armband werd in situ aangetroffen in de organische sedimenten. Het betreft een open armband in messing, met knopvormige, enigszins bikonische uiteinden en een ovale tot D-vormige doorsnede. Vergelijkbare exemplaren zijn bekend uit Romeinse contexten, onder meer te Wijshagen. Door de vermenging van materiaal uit verschillende perioden kan de armband op basis van zijn stratigrafische positie niet nauwkeuriger worden gedateerd dan late ijzertijd–Romeinse periode.

De auteurs interpreteren het grindpakket als een fossiele beekbedding. Het archeologische materiaal bevindt zich bijgevolg grotendeels in secundaire positie en is vermoedelijk afkomstig van een archeologische site in de onmiddellijke omgeving die bij het onderzoek niet kon worden gelokaliseerd. Het materiaal uit de late ijzertijd domineert duidelijk. Ook het dierlijk botmateriaal wijst volgens het onderzoek op een veestapel zonder merkbare Romeinse invloeden. Opvallend is de aanwezigheid van enkele menselijke botfragmenten, mogelijk afkomstig van een verstoord graf, hoewel hun betekenis onzeker blijft.