De kerksite van Sint-Vedastus bezit een hoge archeologische erfgoedwaarde als historische parochiale kern waarvan de oorsprong minstens teruggaat tot 1087, toen zij werd vermeld als altare de menin. De vroegste kerk werd in 1383 vervangen door een nieuwe gotische kerk, die tussen 1454 en 1463 verder werd verbouwd en uitgebreid met een zijbeuk en een heropgebouwde toren.

De kerk werd meermaals getroffen door verwoestingen, onder meer tijdens de Beeldenstorm van 1566, het beleg van 1706 en een gedeeltelijke instorting na een zware storm in 1801. Nadien werd het kerkgebouw, met uitzondering van de toren, gesloopt en heropgebouwd naar ontwerp van P.-D. Velleman. De westtoren bewaart evenwel nog een natuurstenen sokkel die teruggaat tot de 15de-eeuwse bouwfase. De site kan daardoor belangrijke sporen bevatten van opeenvolgende middeleeuwse en postmiddeleeuwse bouwfasen, vernielingen en heropbouwcampagnes.

Als eeuwenoude parochiekerk beschikt de locatie bovendien over een aanzienlijk potentieel voor de aanwezigheid van begravingen in en rond het kerkgebouw. Resten van grafstructuren, inhumaties en funerair gerelateerde sporen kunnen bijgevolg bijdragen aan het onderzoek naar de religieuze functie, de bevolking en de ruimtelijke ontwikkeling van de historische stadskern van Menen.

Historische kaarten:

• Villaret: kerk
• Ferraris: kerk
• Atlas der Buurtwegen: kerk
• Vandermaelen: kerk
• Popp: kerk

Dit is een zone met hoge archeologische waarde, vanwege oudere voorlopers van de kerk en kerkhof, mogelijk teruggaand tot in de volle middeleeuwen.

Aandachtspunten: funeraire archeologie (aanwezigheid van begravingen) in en rond de kerk, verdwenen gebouwen en structuren; muurwerkarcheologie.