Bij het graven van een sleuf voor een waterleiding werden bewoningssporen van het laat-middeleeuwse vissersdorp Walraversijde geraakt. De aard en afmetingen van de sleuf bemoeilijkten een correcte interpretatie van de waarnemingen.

Aan de noordzijde van de 150 m lange sleuf waren aanzienlijke puinpakketten aanwezig. Op de bodem van de sleuf waren enkele puinrijke grondsporen zichtbaar, waarvan de oriëntatie past in het gekende patroon van huizen en erfgrachten van het dorp. Omwille van de omvang en de vulling van de sporen gaat het vermoedelijk om grachten. Deze zone werd in 1999 al archeologisch onderzocht, wat de dikte van de bovenlaag verklaart.

Meer naar het zuiden toe was vooral de afwezigheid van bewoningssporen opvallend, wat een indicatie kan zijn voor de begrenzing van het dorp. Daarnaast werden vooral waarnemingen gedaan van bodemkundige en landschappelijke aard, die een relevante aanvulling vormen op de kennis van het dorp. Zo bestaat de ondergrond overwegend uit mariene en zandige geulsedimenten; enkel in het uiterste zuiden van de sleuf leken er enkele veenontginningsputten aanwezig.