De laatmiddeleeuwse periode vertegenwoordigt de belangrijkste en best bewaarde bewoningsfase van de site.

Tijdens deze fase waren er meerdere gebouwen aanwezig, waarvan sommige waren opgetrokken in natuursteen. Er werden verschillende natuurstenen muren en funderingen aangetroffen die waarschijnlijk deel uitmaakten van laatmiddeleeuwse woningen. Sommige van deze constructies konden gekoppeld worden aan diverse vloer- en loopniveaus.

Op de site werden meerdere vloeren en loopniveaus herkend. Het gaat zowel om kalkmortelvloeren als om aangestampte aardevloeren. Verschillende van deze vloeren vertoonden duidelijke sporen van in situ verbranding, wat erop wijst dat ze tijdens een brand zijn blootgesteld aan zeer hoge temperaturen.

Een opvallend kenmerk van deze fase is de grote hoeveelheid brandafval. Talrijke lagen bestonden uit verbrande leem van vakwerkconstructies, houtskool, baksteenfragmenten, kalkmortel en daktegels. Sommige lagen bevatten uitsluitend brandresten, terwijl andere werden afgewisseld met ophogingslagen en nieuwe vloer- of loopniveaus.

Naast de gebouwen werden ook verschillende kuilen aangetroffen. Sommige kuilen bevatten grote hoeveelheden aardewerk, terwijl andere vrijwel volledig waren opgevuld met brandafval afkomstig van afgebroken of afgebrande gebouwen.

In proefsleuf 1 werden verschillende brandlagen, ophogingslagen, vloerniveaus en muren geregistreerd. Verschillende van deze sporen dateren uit de 15de en 16de eeuw en tonen aan dat het terrein intensief bewoond en heringericht werd.

In proefsleuf 2 werden omvangrijke ophogingspakketten vastgesteld die dateren uit de tweede helft van de 15de eeuw en de 16de eeuw. Tussen deze lagen werd mogelijk een paalspoor herkend. Daarnaast werd een bakstenen muur aangetroffen die vermoedelijk tot een middeleeuwse bouwfase behoort.

In proefsleuf 3 werden eveneens ophogingslagen uit de 15de en 16de eeuw aangetroffen. Deze lagen bevatten aardewerk, bouwafval en sporen van bodemvorming.

De vele brandlagen, verbrande vloeren en opeenvolgende bouw- en ophogingsfasen wijzen erop dat zich op deze locatie één of meerdere laatmiddeleeuwse huizen bevonden die vermoedelijk meermaals door brand werden getroffen. Na elke brand werd het terrein opnieuw opgehoogd en in gebruik genomen.

Tijdens de 18de eeuw vonden belangrijke bouw- en infrastructuurwerken plaats.

Er werden verschillende bakstenen muren aangetroffen die vermoedelijk deel uitmaakten van de achterbouw van het pand aan de Peperstraat. Deze muren vertonen verschillende bouwfasen, wat erop wijst dat gebouwen werden aangepast, uitgebreid of herbouwd.

Daarnaast werden meerdere afwateringsconstructies aangelegd. Deze afvoeren bestonden uit parallelle bakstenen muurtjes die waren afgedekt met natuurstenen platen. Sommige van deze afvoeren sneden oudere muren of lagen door en kunnen daarom relatief nauwkeurig worden gedateerd.

Ook verschillende vloer- en loopniveaus behoren tot deze fase. Sommige van deze niveaus waren opgebouwd uit kalkmortel en lijken te behoren tot gebouwen die in de 18de eeuw werden gebruikt.

Verscheidene lagen bevatten brandafval en bouwpuin. In deze lagen werden majolica, steengoed en lokaal aardewerk aangetroffen. Zij wijzen op afbraak-, verbouwings- of brandactiviteiten binnen een stedelijke context.

De 18de eeuw wordt gekenmerkt door een verdere verstening van de bebouwing, de aanleg van een georganiseerde waterafvoer en meerdere bouwkundige aanpassingen aan bestaande gebouwen.