Het archeologisch onderzoek bracht 17 sporen aan het licht uit de volle middeleeuwen en de Nieuwe Tijd (17^de-18^de eeuw). De archeologische sporen situeren zich vrij centraal en in het zuidoostelijk deel van het terrein.

Erf uit de volle middeleeuwen

De oudste aangetroffen sporen zijn te dateren in de volle middeleeuwen en situeren zich in het centrale en zuidelijke deel van de opgraving. Centraal was een éénschepige structuur aanwezig, het is niet duidelijk of het gaat om een hoofd- of bijgebouw. In het zuidelijk deel werden een gracht en enkele greppels aangetroffen die vermoedelijk de begrenzing van een erf vormden waarvan ook de structuur deel uitmaakt. Andere elementen van dit erf (bv. waterput, artisanale kuilen, ...) werden niet aangetroffen. Door de hoge verstoringsgraad kan ook niet veel meer gezegd worden over de indeling, opbouw of oriëntatie van het erf. Wel kan gezegd worden dat het waarschijnlijk nog verder doorloopt in noordelijke, westelijke en oostelijke richting. Het vondstmateriaal uit deze periode bestaat uit slechts 11 wandscherven en 1 rand in grijs gedraaid aardewerk. Het betreft een randfragment van een kogelpot dat op basis van het type gedateerd wordt tussen het midden van de 12^de en het midden van de 13^de eeuw, alhoewel een datering in de tweede helft 11de tot 12de eeuw plausibeler lijkt.

Tonwaterput nieuwe tijd

Na de opgave van het volmiddeleeuwe erf zijn er geen sporen van bewoning meer aanwezig tot de postmiddeleeuwen (17^de-18^de eeuw). Uit deze periode dateert een tonwaterput (S5) in het zuidoostelijk deel van het terrein. Centraal in de uitgraafkuil was een houten ton aanwezig die ca. 90cm dieper was ingegraven. Deze was geplaatst op een tweetal balkjes die zich onderaan de ton bevonden. De ton zelf bestond uit 16 duigen van ca. 80cm lang en verschillende breedtes die bij elkaar werden gehouden door houten hoepels in berk. In 1 van de duigen was een rond bomgat (ca. 10cm diameter) aanwezig waarlangs de inhoud kon gemeten worden. Op deze duig was ook een stervormig merkteken aangebracht. De bodemplaat was doorboord en had een tapgat dat afgesloten was met een houten stop. Daarnaast was ook een merkteken aanwezig in de vorm van 2 in elkaar gevlochten V’s en een hoorn. Het vondstmateriaal uit deze periode werd aangetroffen in de vulling van de ton van tonwaterput S5. Het gaat om een fragment van een pijpensteeltje in witte pijpaarde en 8 fragmenten van een kan in rood geglazuurd aardewerk.

Tonwaterputten komen niet vaak voor in landelijke contexten. Indien zo, worden ze voornamelijk in verband gebracht met (tijdelijke) militaire kampementen. Het is mogelijk dat ook deze waterput binnen een gelijkaardig kader te situeren is, maar daarvoor ontbreken directe aanwijzingen. Op het terrein zijn geen andere sporen uit de postmiddeleeuwen aangetroffen. Waarschijnlijk was het terrein vanaf het verlaten van de site in de volle middeleeuwen tot eind 20^ste eeuw in gebruik als landbouwgrond.