Algemeen

Naar aanleiding van de renovatie van een herenhuis en de aanpalende smidse in de Boeiaardstraat 36 te Torhout werd archeologische werfbegeleiding uitgevoerd. In totaal zijn 71 sporen en 3 stukken aardewerk geregistreerd, voornamelijk bestaande uit muren, funderingen, ovens en kuilen. De meeste resten dateren uit de nieuwe en nieuwste tijd en wijzen op metaalbewerkingsactiviteiten. Onder het niveau van de geplande werken blijft mogelijk nog bijkomende archeologie in situ bewaard. Dit werd bevestigd door boringen en profielwaarnemingen, wat erop wijst dat diepere archeologische niveaus mogelijk intact zijn gebleven.

18de eeuw

De oudste archeologische sporen op het terrein dateren uit de tweede helft van de 18de eeuw. Deze fase bestaat slechts uit één antropogene laag onder het woonhuis. Uit deze laag werd een fragment Westerwald-steengoed gerecupereerd.

Deze laag kan wijzen op een vroege gebruiksfase van het terrein, mogelijk voorafgaand aan de bouw van het latere herenhuis, of op een voorlopige inrichting van het perceel.

19de eeuw

De 19de eeuw vormt de kernfase van de archeologische ontwikkeling van de site. In deze periode groeit het terrein uit tot een gecombineerd industrieel-residentieel complex, bestaande uit een herenhuis met een aanpalende smidse of fabriek.

Binnen de smidse werden talrijke sporen aangetroffen die wijzen op intensieve metaalbewerking. Het gaat onder meer om afvalkuilen met metaalslakken, oven- en haardstructuren, waterputten en diverse technische constructies. De stratigrafie wijst bovendien op meerdere gebruiks- en verbouwingsfasen in deze eeuw.

Ook in het woonhuis werden verschillende structuren aangetroffen, zoals kelders, funderingen en een mogelijke oven. Deze elementen sluiten functioneel aan bij de industriële activiteiten op het terrein. Het beperkte maar consistente vondstenensemble ondersteunt de 19de-eeuwse datering.

Eind 19de – 20ste eeuw

Vanaf de late 19de eeuw werd het terrein herhaaldelijk aangepast. Renovaties en stabilisatiewerken zorgden voor aanzienlijke verstoringen van het bodemarchief. Deze ingrepen resulteerden onder meer in ophogingslagen, kelderopvullingen met modern materiaal en de gedeeltelijke uitbraak van oudere structuren.