Binnen het plangebied werd, naar aanleiding van een omgevingsvergunning voor de sloop van bestaande bebouwing en de realisatie van een nieuw appartementencomplex met ondergrondse verdieping, een archeologisch vooronderzoek uitgevoerd.

Voorafgaand aan de sloopwerken werd een archiefonderzoek verricht. Hierbij lag de nadruk op de studie van beschikbare cartografische en fotografische bronnen uit het Felixarchief. Daarnaast werden ook bouwaanvragen en bewonerslijsten geraadpleegd. Aansluitend werden een muurwerkarcheologisch onderzoek en een bouwhistorische registratie uitgevoerd.

Op basis van de resultaten van het archiefonderzoek en de bouwhistorische registratie van de kelders werd geconcludeerd dat archeologische begeleiding bij de sloop van de bovengrondse delen niet noodzakelijk was. De verwijdering van de aanwezige verhardingen en keldervloeren gebeurde echter wel onder archeologische begeleiding.

Vervolgens werd een proefputtenonderzoek uitgevoerd. Het terrein werd onderzocht aan de hand van vijf proefputten, aangelegd in twee fasen. In een eerste fase werden drie proefputten aangelegd, gevolgd door twee bijkomende proefputten in een tweede fase.

Tijdens dit onderzoek werden uitsluitend resten van muren en verschillende archeologische lagen aangetroffen, die dateren uit de periode tussen de late middeleeuwen en de nieuwe tijd. Het proefputtenonderzoek wees uit dat onder de 19de-eeuwse kelders geen archeologisch relevante sporen of structuren aanwezig waren.

De aangetroffen vondsten bestaan uit aardewerk, bouwmateriaal en dierlijke en/of menselijke botresten. De menselijke resten zijn vermoedelijk afkomstig van het kerkhof van de Sint-Michielsabdij. Dit wijst erop dat de lagen waarin deze resten werden aangetroffen, secundair zijn aangevoerd. Onder de lagen met menselijke resten werden immers jongere keramische fragmenten aangetroffen, wat wijst op een verstoorde stratigrafische opbouw