Algemeen

Gezien de aanwezigheid van een archeologische vindplaats, aangetroffen bij voorgaand proefsleuvenonderzoek werd op de westelijke zijde van het projectgebied een vlakdekkende opgraving uitgevoerd in de Nieuwpoortsesteenweg te Gilstel.

Volle – late middeleeuwen

De oudste sporen op de site dateren uit de volle tot late middeleeuwen en bestaan uit paalsporen (aan de zuidelijke zijde van het plangebied) en grachten die samen een deel van een erfstructuur vormen. Een cluster paalsporen kon geïnterpreteerd worden als een vier-palige spieker. Andere paalsporen behoren tot een grotere NO‐ZW georiënteerde gebouwstructuur waarvan een deel onder de Nieuwpoortse Steenweg ligt. De gracht oversneed sommige paalsporen en wijst op fasering binnen deze periode. Het vondstmateriaal is beperkt tot één diagnostische scherf, waardoor de datering onzeker blijft en het onduidelijk is of bijvoorbeeld waterkuil 0053 tot deze fase behoort. De sporen vertegenwoordigen vermoedelijk de periferie van een erf waarvan de kern buiten het onderzoeksgebied ligt.

Late middeleeuwen – nieuwe tijd

Een tweede fase in de late middeleeuwen tot nieuwe tijd wordt gekenmerkt door een netwerk van haaks op elkaar staande grachten en greppels, aangevuld met een waterkuil. Deze structuren wijzen op een systematische inrichting van het landschap, vermoedelijk voor drainage en percelering. Deze worden echter niet teruggevonden op historisch kaartmateriaal. De waterkuil vormt een opvallend diep uitgegraven element met duidelijke sporen van waterwerking. De sporen wijzen uitsluitend op bewoning en georganiseerd landgebruik. Deze bevindingen sluiten aan bij gekende middeleeuwse bewoningssporen in zandig Vlaanderen en dragen bij aan de kennis over de continuïteit van bewoning in de regio.

Nieuwste tijd

De meeste sporen dateren uit de nieuwste tijd en zijn gelinkt aan recente bewoning en landgebruik. Het gaat vooral om kuilen en paalsporen met een duidelijke antropogene oorsprong. In enkele kuilen werd recent vondstmateriaal aangetroffen, waaronder glas en keramiek uit de 19de en 20ste eeuw. Deze sporen zijn minder relevant voor het archeologisch onderzoek. Ze weerspiegelen recente verstoringen van het bodemarchief.