Inleiding

Het in 2022 uitgevoerde archeologisch onderzoek op het terrein langs de Torhoutsesteenweg 133 te Oostende naar aanleiding van de gemelde toevalsvondst heeft de waarnemingen van 1952 bevestigd dat er inderdaad op ongeveer 8 m diepte nog goed bewaarde eiken houtresten aanwezig zijn die kunnen geïnterpreteerd worden als resten van een scheepswraksite. Het onderzoek heeft ook aangetoond dat voormalige waterpartijen ook de nodige archeologische aandacht verdienen.

Middeleeuwen

Tijdens het onderzoek werden sporen van veenwinning of mogelijke uitgravingen van de ‘Oostendse Watergang’ vastgesteld. Landschappelijke boringen bevestigden de aanwezigheid van veenlagen in de ondergrond. Er werden geen specifieke vondsten aan deze sporen gekoppeld.

16de eeuw

De belangrijkste ontdekking betreft een zone met eikenhouten constructieresten op ongeveer 8 m diepte, geïnterpreteerd als een scheepswraksite. De combinatie van waarnemingen uit 1952 en 2022 bakent een zone van ongeveer 15 × 8 m af. Houtonderzoek, radiokoolstofdateringen, dendrochronologie, macroresten- en molluskenonderzoek tonen aan dat de resten dateren uit de 16de eeuw en niet ouder zijn dan 1528. Het hout is afkomstig uit Noordwest-Duitsland en het grensgebied met Nederland. Om technische en financiële redenen werd geen opgraving uitgevoerd en werd gekozen voor maximaal behoud in situ.

Nieuwe tijd – nieuwste tijd

Langs de Torhoutsesteenweg werd een ophogingspakket met bakstenen en twijgenmatten aangetroffen. Waarschijnlijk houden deze verband met de aanleg of stabilisatie van de Torhoutsesteenweg die mogelijk gesitueerd kan worden in de 18de eeuw.

Binnen het projectgebied werd ook een zone met verstoorde ophogingslagen vastgesteld. Hierbij werden slechts enkele vondsten aangetroffen, waaronder een fragment van een daktegel en geglazuurd aardewerk. Het spoor weerspiegelt historische terreinaanpassingen.

Achteraan het terrein werd een gedeeltelijke beschoeide kreekrest aangetroffen met latere 20ste-eeuwse betonnen verbuizing aangetroffen, geïnterpreteerd als de laatste fase van de ‘Catharinakreek’. Uit de vulling werden onder meer aardewerk, glas, porselein, pijpaarde en een leren riem gerecupereerd.