Algemeen

Aanleiding voor het archeologisch onderzoek was de herinrichting het beschermde pand ‘Huis De Croone’. Het beschermd statuut was de directe aanleiding voor een archeologisch onderzoek in het kader van wetenschappelijke vraagstelling waarbij 2 proefputten werden aangelegd. Hierop volgde een opgraving in de vorm van een werfbegeleiding. De archeologische opgraving leverde sporen op uit de late middeleeuwen en de Nieuwe Tijden. In totaal werden 19 archeologische sporen geregistreerd. Twee funderingen en twee afvallagen kunnen in de 14de eeuw gedateerd worden Het grootste deel van de sporen dateert in de 17de – 19de eeuw. Aan de zijde van de Papestraat werd een omvangrijke, in oorsprong overwelfde kelder blootgelegd. Verder werden op het achtererf meerdere beerputten en een waterput aangetroffen.

Late middeleeuwen

De oudste sporen aangetroffen tijdens de opgraving betreffen twee afvallagen/brandlagen (S1 en S2) en twee funderingen (S13 en S17), alsook een mestkuil (S4). Mogelijk kan de houtskoolrijke laag met verbrand bouwmateriaal in verband gebracht worden met een brand op het einde van de 14de eeuw. De twee bakstenen funderingen (baksteenformaat 26cm x 13cm x 6cm) en een mestkuil kunnen in dezelfde periode gedateerd worden.

Nieuwe tijd

In het opgravingsvlak werden een waterput (16de-17de eeuw), kelder en drie beerputten aangetroffen. De waterput was opgebouwd met bakstenen van het formaat 20,5cm x 9,5cm x 5cm. De bakstenen kelder (baksteenformaten: 21cm x 9,5c mx 4,5cm en 20cm x 9cm x 4,5cm) bestond uit een overwelfde ruimte met een dichtgemetselde ingang aan de oostelijke zijde. Tijdens het onderzoek werden ook drie bakstenen beerputten blootgelegd (S3, S5 en S15). Ze kunnen in de 18de eeuw gedateerd worden, maar bleven vermoedelijk tot in de 19de eeuw in gebruik.