Het proefputtenonderzoek wees uit dat onder een 100 tot 180 cm dik pakket van uitbraaksporen meerdere oeverafzettingsniveaus aanwezig zijn. In de oudste fase zijn houten paalresten en organische afvallagen aangetroffen. De oeverzone lijkt toen een open, perifere gebruikszone en dumpplaats voor afval en slachtresten. In de volgende fase vervingen vaste structuren de open oeverzones. Uit deze dateren enkele muurresten. De oudste vondsten uit een afvalkuil dateren uit de volle middeleeuwen.