Algemeen

In 1975 werd in de noordwestelijke wand van de bouwput voor de Beneluxtunnel nabij de zeesluis van Kallo een diep ingesneden Holocene geul onderzocht. Het profiel omvatte de zandige en kleiige geulvulling en aansluitende veenpakketten. ^14C-dateringen van de veenbasis (6020 ± 70 BP), hout uit de basisvulling van de geul (5750 ± 40 BP) en het hogere veen (4630 ± 60 BP) situeren de ontwikkeling in de tweede helft van het Atlanticum en het begin van het Subboreaal, archeologisch grotendeels tijdens het neolithicum.

Paleo-ecologie

Pollen, botanische macroresten en een uitzonderlijk rijke molluskenfauna laten een gedetailleerde reconstructie van het toenmalige Beneden-Scheldelandschap toe. De geul bevatte overwegend zoet water maar stond onder getijdeninvloed. In de laaggelegen delen bevonden zich elzenbroekbossen en moeras- en oevervegetaties; op hogere delen groeiden struweel en gemengd loofbos met onder meer eik, hazelaar, linde en iep. Minstens 62 plantensoorten en 86 molluskensoorten werden vastgesteld. Het landschap bestond uit een mozaïek van geulen, stilstaande waterpartijen, moerassen, broekbos, struweel en hoger gelegen loofbos. Rechtstreekse archeologische bewoningssporen werden niet aangetroffen en in het pollenbeeld is geen duidelijke menselijke impact op de vegetatie herkenbaar. De site is vooral van belang als paleo-ecologisch referentieprofiel voor het landschap van het Beneden-Scheldebekken tijdens het laat-Atlanticum en vroeg-Subboreaal.