De archeologische prospectie op de Leuvense Hertogensite bevestigde een uitzonderlijk rijk en meerlagig bodemarchief. De oudste aanwijzingen voor menselijke aanwezigheid zijn indirect en sluiten aan bij eerdere vondsten op de site, waaronder Romeins materiaal langs de Brusselsestraat. Tijdens het vooronderzoek zelf werden geen duidelijke Romeinse structuren aangesneden, maar de resultaten ondersteunen het vermoeden dat deze zone deel uitmaakte van een Romeins activiteitengebied langs een belangrijke verkeersas.

De meest betekenisvolle resten dateren uit de volle middeleeuwen (12de eeuw). Langs de Brusselsestraat werden in proefsleuven 5 en 6 goed bewaarde archeologische niveaus aangetroffen met kuilen, donkere bewoningslagen en aanzienlijke hoeveelheden lokaal grijs aardewerk en Maaslands importaardewerk. Deze contexten wijzen op een vroege stedelijke ontwikkeling die samenvalt met de aanleg van de eerste Leuvense stadsomwalling. Hoewel het traject van deze omwalling archeologisch niet kon worden vastgesteld door latere verstoringen, tonen de aangetroffen lagen aan dat dit deel van de stad reeds in de 12de eeuw intensief werd gebruikt.

Voor de late middeleeuwen en nieuwe tijd werden resten van de historische bebouwing langs de Brusselsestraat geregistreerd, waaronder funderingen, vloeren, kelders en haardconstructies van opeenvolgende woonhuizen. In de zone van het voormalige Sint-Pietersgasthuis bleken belangrijke delen van het bodemarchief verstoord door 19de- en 20ste-eeuwse ziekenhuisbouw, maar onder de kelderniveaus bleven lokaal nog oudere archeologische lagen bewaard. In de omgeving van de voormalige Engelse nonnen werden meerdere muren, een kasseiplaveisel en funderingen aangetroffen die waarschijnlijk tot het kloostercomplex en de bijhorende tuinstructuren behoren. De aanleg van deze gebouwen kan op basis van het vondstmateriaal in de late 16de of vroege 17de eeuw worden geplaatst.

De voormalige kruidtuin en de tuinzone van het Minderbroederklooster werden gekenmerkt door humeuze tuinlagen, tuinmuurtjes, ophogingspakketten en beperkte constructieresten. Deze zones leveren vooral informatie over het historisch landgebruik en de inrichting van de open ruimtes binnen de stad. Verspreid werden menselijke beenderen aangetroffen in ophogingslagen, vermoedelijk afkomstig van nabijgelegen kerkelijke of kloosterbegraafplaatsen.

Voor de nieuwste tijd werden verschillende verstorings- en ophogingsfasen vastgesteld, samen met resten van het 19de-eeuwse Sint-Pietersgasthuis. Opvallend was een afvalcontext uit de Tweede Wereldoorlog met medisch materiaal en een Belgische Adrianhelm, waarschijnlijk verbonden met de ziekenhuisfunctie van de site.

Het onderzoek toont aan dat vooral de zones langs de Brusselsestraat en het voormalige kloosterterrein een groot potentieel bezitten voor verder onderzoek naar de stedelijke ontwikkeling van Leuven vanaf de 12de eeuw, terwijl oudere, mogelijk Romeinse bewoningssporen lokaal nog aanwezig kunnen zijn onder de later gevormde stedelijke pakketten.