Het archeologisch vooronderzoek bevestigde dat het gebied een gunstige ligging had in het verleden. Op het oostelijk deel van het terrein werden diverse sporenclusters opgetekend, waaronder minstens één structuur. Een deel van de sporen kan in de metaaltijden gedateerd worden, voor andere sporen is de datering nog onzeker. De sporen zijn redelijk goed geconserveerd. Ook de vondsten zijn overwegend goed bewaard gebleven in de bodem. De sporenclusters maken vermoedelijk onderdeel uit van een verspreid bewoningspatroon met structuren, waarvan enkel de kernconstructie bewaard is gebleven.

De opgraving heeft verspreid over de geselecteerde zone sporen opgeleverd. De sporenclusters dateren voornamelijk uit de IJzertijd en Romeinse periode. Mogelijk kende het gebied in het Neolithicum al bewoning, maar dit is slechts gebaseerd op een enkele scherf aardewerk uit een paalspoor.

In de Vroege IJzertijd zien we de eerste duidelijke sporen van bewoning, met name in het zuidelijk deel van de onderzoekszone. Het gaat om een kleine huisplattegrond met diverse kuilen. Een 14C-datering op verkoold graan uit een paalkuil leverde een datering in de Vroege IJzertijd op.

In de Midden IJzertijd verschuift de bewoning naar het centrale deel van het terrein. Uit deze periode zijn geen duidelijke huisplattegronden aangetroffen, enkel een spieker en een behoorlijk aantal kuilen. Diverse diepere paalsporen in deze zone lijken wel te wijzen op de aanwezigheid van een huisplattegrond, die dan grotendeels vergraven is. Het aangetroffen aardewerk uit de IJzertijd sluit aan bij een aardewerktraditie die zijn oorsprong vond in de Marne-fase van de Midden IJzertijd, maar mogelijk al in de Vroege IJzertijd werd gevormd. Het meeste materiaal kan gedateerd worden in de gevorderde fase van de Midden IJzertijd. In de kuilen zijn graankorrels van (bedekte) gerst en (emmer/spelt) tarwe gevonden. Deze soortensamenstelling van graan is kenmerkend voor de IJzertijd. Naast granen zijn er ook verkoolde resten van verschillende akkeronkruiden aangetroffen, die kunnen wijzen op voedselrijke of bemeste akkers. Het graan werd mogelijk op bemeste akkers in de omgeving verbouwd, en kon ter plaatse op de nederzetting zijn verwerkt.

In de Romeinse periode verschuift de bewoning weer verder richting het noorden. Nederzettingen lijken opgericht te zijn binnen een enclosure. In het onderzoeksgebied zijn er twee greppelsystemen aangetroffen, al zijn er binnen de ene geen sporen waargenomen. In de noordelijke cluster bevindt zich mogelijk een structuur, maar deze ligt mogelijk deels buiten het opgravingsterrein. Er zijn hier ook diverse kuilen aangetroffen. De voorkomende stukken aardewerk zijn heel algemeen. Alleen het zandige en wat brokkelige beige fragment van een mogelijke standamfoor is opvallend te noemen. Het gaat om huishoudelijk afval.