De Sint-Pancratiuskerk bezit een gelaagde bouwgeschiedenis die mogelijk teruggaat tot een vroegmiddeleeuwse borchtkerk uit de 9de eeuw, verbonden aan het domein van de heren van Kraainem. De oudste schriftelijke vermelding van de parochiekerk dateert uit 1221. Vóór de bouw van de huidige, volledig anders georiënteerde kerk in 1829 bevond zich op deze locatie een driebeukige, oostgerichte romaanse kerk in Schelde-romaanse stijl, vermoedelijk gebouwd in de 12de eeuw en voorzien van een vierkante toren boven het koor. Bij de sloop van deze kerk bleef de toren behouden en werd geïntegreerd in het nieuwe kerkgebouw. De historische gegevens wijzen op een langdurige kerkelijke functie van de site en op de aanwezigheid van archeologisch relevante resten van oudere kerkfasen onder en rondom de huidige kerk.