De oudste resten bestaan uit enkele paalgaten en resten van een aarden vloer die bovenop een aangestampte kleilaag was aangelegd. Op deze kleilaag werd een zilvermuntje gevonden, te dateren uit het einde van de 13de-begin van de 14de eeuw. Het was niet mogelijk, op basis van deze beperkte elementen, een grondplan te reconstrueren maar de ingenomen oppervlakte schijnt ongeveer overeen te komen met deze van de oudste stenen kerk. Van deze eenbeukige, in baksteen en ijzerzandsteen gebouwde kerk uit de 15de eeuw werden, buiten de nog rechtstaande westertoren en de funderingen van het koor, bijna uitsluitend uitbraaksporen teruggevonden.
In 1709-1710 werd het schip vervangen door een hogere en smallere bouw die van de oorspronkelijke as van de kerk afweek. In 1784 werd de volledige kerk, op de toren na, verbouwd in classicistische stijl. Deze werd opnieuw afgebroken in 1938.
Het archeologisch materiaal bestaat hoofdzakelijk uit fragmenten van volksaardewerk, teruggevonden in de vullingslagen of in verstoorde context. Ook stukken van pijpjes en enkele sterk aangetaste koperen munten werden aangetroffen. Vermelden we nog de vondst van een koperen kandelaar onder de rode en zwarte tegeltjesvloer van de 15de-eeuwse kerk.
Auteurs: Lommelen, Lies
Datum:
De tekst wordt ter beschikking gesteld door: Agentschap Onroerend Erfgoed (AOE)