Algemeen

Op basis van het uitgevoerde onderzoek kunnen binnen het plangebied vier occupatiefasen worden onderscheiden:

-Midden- tot late bronstijd

-Vroege tot midden ijzertijd

-(Vroeg-)Romeinse periode

-Late en postmiddeleeuwen tot nieuwe tijd

Bronstijd

De vroegste occupatiefase wordt bevestigd door een graankorrel die via 14C-onderzoek werd gedateerd in de midden tot late bronstijd. Dit vormt het oudste directe bewijs voor menselijke activiteit binnen het plangebied.

IJzertijd

Binnen het plangebied konden vier structuren worden geïdentificeerd, die alle in de metaaltijden te dateren zijn.

• Structuren 1 en 3 behoren met grote waarschijnlijkheid tot de vroege ijzertijd.
• Structuur 2 kan ouder, gelijktijdig of jonger zijn dan deze structuren.
• Structuur 4 is slechts gedeeltelijk aangesneden en blijft deels onbepaald, maar is vermoedelijk eveneens in de ijzertijd te dateren.

Het type plattegrond kon niet voor elke structuur met zekerheid worden vastgesteld:

• Structuur 1 kan mogelijk worden toegewezen aan het type Oss ID of Oss IID.
• Structuur 2 betreft een vierpalig bijgebouw.
• Structuur 3 vertoont kenmerken van een type Oss ID.
• Structuur 4 is slechts gedeeltelijk onderzocht, waardoor het type niet met zekerheid kan worden bepaald. Mogelijk gaat het om een gebouw van het type I van De Clercq of om een voorganger daarvan, namelijk een Haps-type gebouw.

Romeinse periode

De derde occupatiefase wordt vertegenwoordigd door één enkel spoor waarin een fragment van een maalsteen werd aangetroffen. Dit fragment is vermoedelijk afkomstig uit de Romeinse periode. Op basis hiervan wordt ook de datering van de aardewerkvondsten in de vroeg-Romeinse periode geplaatst.

De aanwezigheid van een maalsteen wijst op graanverwerking en impliceert landbouwactiviteiten binnen het plangebied tijdens deze periode.

Late en postmiddeleeuwse fase

De laatste occupatiefase wordt uitsluitend vertegenwoordigd door enkele greppels. Greppels met dezelfde oriëntatie kunnen vermoedelijk worden geïnterpreteerd als oude perceelsafbakening. Deze indeling zou kunnen teruggaan tot de late of postmiddeleeuwen en mogelijk doorlopen tot in de nieuwe tijd.

Regionale context

De resultaten van deze opgraving sluiten nauw aan bij bevindingen uit de nabije en ruimere omgeving. In Puurs en omgeving is duidelijk sprake van menselijke activiteit — zowel landbewerking als bewoning — vanaf de metaaltijden.

Op verschillende locaties in de regio werd een zekere continuïteit vastgesteld, met aanwijzingen voor nederzettingssporen en landbouwactiviteiten vanaf de bronstijd, via de ijzertijd, tot in de Romeinse en middeleeuwse periode.

Hoewel de resultaten van Puurs Essendries beperkt blijven tot de metaaltijden, de Romeinse periode en de late/postmiddeleeuwse periode tot nieuwe tijd, vormen zij een waardevolle aanvulling op de reeds gekende gegevens. Het is dan ook aannemelijk dat de ruime regio rond het plangebied gedurende de metaaltijden, de Romeinse periode en de middeleeuwen continu in gebruik is geweest.