waarneming

Oostakkerdorp 38

archeologisch element
ID
984192
URI
https://id.erfgoed.net/waarnemingen/984192

Beschrijving

Naar aanleiding van de ontwikkeling van een nieuw bankkantoor werd besloten het bestaande gebouw te slopen en aan straatzijde een nieuwbouw in te planten, terwijl de tuinzone vooral als parking dienst zou doen. Tussen afbraak en nieuwbouw werd een archeologisch proefonderzoek gepland.

Oostakkerdorp is een ruim driehoekig plein, vroeger gekend als Kapelledries, in het noorden afgesloten door de parochiekerk Sint-Amandus.

Bij het onderzoek werd op 1,50m een kleiige band vastgesteld. De 50-60cm dikke tuinlaag werd verwijderd. De diepere bioturbatie omvatte vooral wortels van bomen en planten en regenwormgalerijen. Daarnaast werden er in de tuin perceelsgrachten teruggevonden.

In de gebouwenzone werd een laatmiddeleeuwse gracht opgetekend. Deze gracht bleek de heruitgraving van een oudere gracht te zijn. Het weinige schervenmateriaal plaatst beide grachten in de late middeleeuwen.

Mondelinge informatie duidt erop dat deze gracht ook drie percelen verder in noordwestelijke richting werd aangesneden. Op de kaart van Ferraris en latere kaarten is ze alleszins niet meer te zien, wat verrassend is voor een dergelijke grote structuur. De functie van de gracht is nog onduidelijk.


Auteurs: Vervoort, Thomas; Berkers, Maarten
Datum:
De tekst wordt ter beschikking gesteld door: Agentschap Onroerend Erfgoed (AOE)

Grachten (late middeleeuwen-19de eeuw?)

Datering: derde kwart 19de eeuw, late middeleeuwen, tweede kwart 19de eeuw, vierde kwart 18de eeuw
Typologie: grachten (infrastructuur), perceelsgrenzen, perceelsgreppels, vaatwerk
Materiaal: aardewerk
Gebeurtenis:

Beschrijving:
Tot de oudere sporen in de tuin behoorden twee oude perceelsgrachten. De perceelsgrenzen liggen nog steeds ruwweg op dezelfde plaats. Een noordwest-zuidoost gerichte gracht, evenwijdig met de muur die de tuin achteraan afsloot, was ongeveer 2m breed. Een ander parallel grachtspoor, van een oudere, hergraven gracht, was iets breder, maar gelijkaardig van diepte en morfologie. Hoewel niet exact op de huidige perceelsgrens ging het waarschijnlijk om nog een oude perceelsgracht. Deze perceelsgrens werd voorgesteld in de Atlas van de Buurtwegen (1843-1852) en niet tegengesproken door de kaart van Ferraris (1777).
In de gebouwenzone werd een laatmiddeleeuwse gracht van 2m diep en waarschijnlijk 7m breed opgetekend. Ook deze liep zuidoost-noordwest Deze diepe gracht bleek de heruitgraving van een oudere, minder diepe gracht. Gehinderd door een regenwaterput kon niet de hele doorsnede bekeken worden. De noordoostelijke oever werd dus niet gedocumenteerd. Het weinige schervenmateriaal plaatst beide grachten in de late middeleeuwen.
Mondelinge informatie suggereert dat deze gracht ook drie percelen verder in noordwestelijke richting werd aangesneden. Op de kaart van Ferraris en latere kaarten is ze in elk geval niet meer te zien, wat vreemd mag heten voor een structuur van die omvang. Over de functie van deze gracht is voorlopig geen duidelijkheid.


Je kan deze pagina citeren als: Inventaris Onroerend Erfgoed 2024: Oostakkerdorp 38 [online], https://id.erfgoed.net/waarnemingen/984192 (geraadpleegd op ).

Beheerder fiche: Agentschap Onroerend Erfgoed

Contact

Heb je een vraag of opmerking over deze fiche? Meld het ons via het contactformulier.