Het overgrote deel van het archeologisch bestand dateert uit de late middeleeuwen. Verspreid over het terrein werden talrijke (paal)kuilen, kleinere afval- en beerkuilen en vondstenrijke lagen geregistreerd. De paalkuilen vertonen een beperkte bewaring en konden niet worden samengebracht tot duidelijke gebouwplattegronden, wat eerder wijst op los ingeplante structuren of lichte constructies dan op permanente bebouwing. Enkele grotere kuilen, waaronder beerkuil S52, zijn dieper bewaard en bevatten duidelijke afvalcontexten. Mogelijk gaat het bij sommige grote kuilen initieel om ontginningskuilen die later werden opgevuld met huishoudelijk afval.

Het aardewerkensemble wordt gedomineerd door (zeer) hard gebakken rood aardewerk, vaak met sporen van misbakking (vervorming, krimpsporen, indeukingen). De types omvatten voornamelijk kannen/kruiken op uitgeknepen standring, grapes, kommen en teilen. Daarnaast zijn kleinere hoeveelheden steengoed (o.m. Langerwehe en Siegburg) en grijs aardewerk aanwezig. Opvallend zijn meerdere concentraties van misbaksels, waaronder een groep deels intacte kruiken die met de bodem naar boven gedeponeerd lagen. Deze wijzen sterk op de nabijheid van pottenbakkersactiviteiten, zonder dat een ovenstructuur in situ werd aangetroffen.

De jongste fasen worden gekenmerkt door recente ingrepen, waaronder een bakstenen kelder met industriële vloertegels en een bakstenen kanaaltje. Deze structuren oversnijden oudere funderingen en hebben het bodemarchief lokaal verstoord. Bovendien werden aanzienlijke ophogingspakketten aangetroffen, vooral in het noordelijk deel van het terrein. Deze ophogingen zijn vermoedelijk aangebracht om het terrein te egaliseren en te draineren in functie van latere bebouwing.